เซี่ยหลีเห็นนายอำเภอถูกจ้าวเฉียงพาเข้ามา ก็ไม่ลุกขึ้น ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้รอคำตอบของอีกฝ่าย
นายอำเภอก็เป็นอย่างที่เซี่ยหลีคิดไว้ จึงคุกเข่าลงอย่างนอบน้อมอยู่ไม่ไกลจากเบื้องหน้าเซี่ยหลี
เขาสูดหายใจลึก ๆ เสียงของเขาแฝงไปด้วยความโกรธที่ยากจะระงับ
"ขอเชิญเทพธิดาช่วยเราต่อต้านกองทัพอเมริกา สอนเราว่าต้องจัดการอย่างไรด้วย!"
ความคิดของนายอำเภอนั้นเรียบง่าย
เทพธิดาคือเทพเจ้า คำสั่งที่พระนางจะให้ได้ ย่อมเป็นการตัดสินใจที่สอดคล้องกับเจตจำนงแห่งสวรรค์มากที่สุด
ถ้าไม่ได้จริง ๆ พระนางก็ยังคำนวณได้ไม่ใช่หรือ? ยังไงก็มีโอกาสสำเร็จมากกว่าที่พวกเขาจะไปสู้เอง
ไม่สิ ถ้าให้พวกเขาไปสู้เอง นอกจากจบแบบความตายทั้งหมดแล้ว พวกเขาไม่มีทางชนะได้เลย
เซี่ยหลีนั่งอยู่ตำแหน่งประธาน มองดูสีหน้าของนายอำเภอที่เปลี่ยนไปมา
ในใจก็อยากรู้อยู่ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ถึงทำให้สุนัขแก่อย่างนายอำเภอโกรธได้ขนาดนี้
แต่คำพูดที่เอ่ยออกมายังคงเรียบเฉยไม่เร่งรีบ แฝงด้วยความเย็นชาเล็กน้อย
"ที่ฉันช่วยพวกเธอ สำหรับฉันแล้วถือเป็นการขัดต่อสวรรค์ ส่งผลเสียต่อฉันเท่านั้น ไม่มีผลดีเลย
พวกเธอต้องคิดให้ดี ถ้าให้ฉันบัญชาการ ก็ต้องให้ฉันรับผิดชอบทุกอย่างแต่เพียงผู้เดียว ห้ามมีใครขัดคำสั่งฉันด้วยเหตุผลใดก็ตาม
ไม่เช่นนั้นฉันจะพาผู้คุ้มกันออกจากสนามรบของพวกเธอทันที"
ชาวเมืองเหล่านี้ไม่ใช่ทหาร แต่เพื่อให้การศึกครั้งนี้ราบรื่น ความเชื่อฟังของพวกเขาจึงต้องได้รับการการันตี