เซี่ยหลีกับคณะเพิ่งขึ้นรถกันได้ไม่ทันไร น้องเหนียนฉือในอ้อมแขนฝางจิ้นฮุยก็เบิกตาโตดำขลับมองเซี่ยหลีแล้วชูมือเล็ก ๆ ออกมา แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"ป้าอุ้ม~"
น้ำเสียงนั่นหอมหวาน นุ่มนวล อ้อนอ้อย ต่างจากท่าทีดื้องันไม่ยอมให้ความร่วมมือของน้อยนากคนละฉาก
น้องนีนีในอ้อมแขนหลี่ชิ่งหนานก็เบิกตาโตฉ่ำวาวมองเซี่ยหลีไม่วางตา อยากยื่นมือออกมา แต่เพราะพ่อห่อผ้าห่มให้แน่นเกินไป มือจึงไม่มีทางยื่นออกมาได้ ทำได้เพียงส่งรอยยิ้มน่ารักแบบเด็กน้อยให้เซี่ยหลี พร้อมโชว์เหงือกชมพูอ่อนนุ่มที่ยังไม่มีฟันของตัวเอง
"อา~"
น้ำเสียงแจ่มใสกระจ่างใส แถมยังแฝงความเบิกบานใจอยู่ในนั้น ท้ายประโยคยังโน้มขึ้นเหมือนมีตะขอเล็ก ๆ คอยเกี่ยวใจใครต่อใคร ใครได้ยินก็ต้องรู้ทันทีว่าเด็กนี่กำลังแย่งความรักจากคุณแม่
การเห็นภาพต่างชัดเจนจนน่าเวทนาระหว่างเขากับลูกชายตัวดีของตัวเอง ทำให้ใบหน้าของเซี่ยหลีบึ้งขึ้นมาทันที ใจคอก็แย่ยิ่งกว่าเดิม: ……
เซี่ยหลีคว้าน้องเหนียนฉือในอ้อมแขนฝางจิ้นฮุยมาวางบนตัก อีกมือก็คว้าเด็กในอ้อมแขนหลี่ชิ่งหนานมาอุ้มไว้ราวกับสายฟ้าแลบ
เด็กสาวสองคนก็นอนแนบสนิทในอ้อมกอดของเธอ ร่างน้อย ๆ ที่นุ่มฟูอยู่แล้วยิ่งแนบแน่น ส่งความอบอุ่นผ่านมาให้
เซี่ยหลีทำหน้ายาว พูดออกมาอย่างโมโหร้ายเหมือนจะระบายอารมณ์ "ลูกคนอื่นเขาชอบฉัน ฉันยังไม่ชอบอุ้มลูกคนอื่นด้วยซ้ำ แต่ลูกของตัวเองไม่เพียงไม่เรียกแม่ แม่อย่างฉันอยากจะอุ้มเขาสักที เขายังไม่เต็มใจอีก!
ฉันจะไปอุ้มลูกคนอื่น แล้วไม่ยอมสนใจมันอีกแล้ว!"
"พุด!"
คนในรถทั้งคันถูกคำพูดของเซี่ยหลีขบขันจนหัวเราะกันทั้งคัน นี่นา คนนี้ยังงอนกับลูกชายตัวเองอยู่เลยเหรอ?
หลี่ชิ่งหนานนั่งอยู่ที่เบาะคนข้างหน้า หันกลับมามองเซี่ยหลี แล้วเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงใจ "ตอนปกตินี่เล่นหลอกล่อนากน้อยที่บ้านยังไง ในใจไม่มีเลยหรือไง!?