เมื่อได้ฟังคำตอบของเซี่ยหลี หวังเสี่ยวฮุยก็ทรงตัวตรงขึ้นทันที มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย แถมน้ำเสียงยังแฝงความไม่เชื่ออย่างสุดขีด
"แน่ใจนะ?"
เขาได้ยินมาว่านับตั้งแต่เซี่ยหลีมาทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ โดนซุ่มโจมตีมาหลายรอบ แม้แต่ระหว่างทางที่เดินทางมาถึงที่นี่ยังถูกคนต่างชาติตามฆ่าข้ามพันลี้ ออกไปข้างนอกแบบนี้จริง ๆ จะไม่มีอะไรเหรอ?
เซี่ยหลีในใจก็รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี แต่ยังพูดว่า "ฉันจะพาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปเยอะ ๆ แล้วก็เรียกเจ้าหน้าที่ของลู่ติ้งหยวนไปด้วย
แถมจะเลิกทำอะไรเพราะกลัวสิ่งเล็ก ๆ ก็ไม่ได้ใช่ไหม
คนอื่นอยากจะทำร้ายฉัน แล้วฉันจะไม่ออกจากบ้านไปตลอดเหรอ?
เมื่อวานฉันก็พูดความยาวความยาวไปแล้ว คราวนี้ถ้ายังมีใครกล้าซุ่มโจมฉันอีก เมื่อตามหาเบื้องหลังเจอแล้ว ฉันจะแฮ็กเครือข่ายของพวกมันจะหมด ให้มันจำวินาทีนี้ไปตลอดชีวิต"
เธอมีจรรยาบรรณอยู่จริง แต่จรรยาบรรณของเธอไม่เคยเป็นอย่างอื่น คือเจอคนเก่งก็เก่งขึ้น เจอคนอ่อนก็อ่อนลง