จ้าวต้าหลี่เก็บชิดห้าแฉกรูปดาวสีแดงสดบนหมวกทหาร ยืนมือไปลูบอย่างประณีตจนหมวกไม่เหลือรอยยับ
“ฉันแม้จะเกลียดคำว่า ‘สันติภาพคือสิ่งที่นายพลสร้าง แต่ก็ไม่อนุญาตให้นายพลได้เห็นสันติภาพ’ แต่ฉันอยากกลับไปถึงวันที่ได้ฟังการบรรยายบนจิ่งกังชานในตอนนั้น กลับไปถึงจุดเริ่มต้นของหัวใจในวันนั้น
หวังว่าหลังจากที่ฉันพาพวกเขาเหล่านั้นจากไปพร้อมกันแล้ว จะสามารถคืนความสะอาดบริสุทธิ์ให้แก่หัวเซี่ยได้”
เขาพึมพำอย่างต่อเนื่อง แล้วหยิบสมุดบัตรสมาชิกพรรคสีแดงที่เก็บรักษาไว้อย่างดีจนแม้แต่รอยยับก็ไม่มีจากกระเป๋าหน้าอกเสื้อ ยกขึ้นระดับด้วยสองมือ จ้องมองอย่างตั้งใจตรงหน้าตัวเอง เปิดอ่านทีละหน้า ลูบไล้ไปอย่างพินิจพิเศษ แล้ววางลงบนหมวกทหารที่พับไว้เรียบร้อยด้วยความทรงคุณค่า
ต่อจากนั้นคือเข็มขัดสัญลักษณ์ยศบนบ่าทั้งคู่
เขาก้มหน้าลง กระซิบเสียงต่ำ “ฉันไม่ใช่สมาชิกพรรคที่ดีนัก ผิดต่อคำสอนของท่านประธาน ทำให้อุดมการณ์อันสูงส่งที่เคยแบ่งปันร่วมกับเสี่ยวหัวต้องสูญเปล่า แต่ฉันหวังว่า… หัวเซี่ยจะรุ่งเรืองมั่นคงตลอดไป”
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ จ้าวต้าหลี่ลุกขึ้น แล้ววิ่งเข้าชนฝาผนังบานที่มีหน้าต่างด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่
“เอี๊ยด—!”
เสียงที่ประตูดังมาก ดึงความสนใจของคนภายนอกได้ทันที ประตูเหล็กถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว
ยามรักษาความปลอดภัยสองนายที่ยืนเฝ้าหน้าประตูพุ่งเข้ามา
“ไม่ดีแล้ว! จ้าวต้าหลี่ฆ่าตัวตาย!!!”
ในห้องกักขังที่เล็กและมืดมน ริมผนังมุมห้องมีศพที่ถูกชนจนศีรษะแตกเลือดไหล จนแยกใบหน้าไม่ออกนอนแนบกับพื้น
ฝูงชนจำนวนมากวิ่งเข้ามา รุมล้อมรอบร่างนั้นด้วยความอึกทึก ทั้งห้องกลายเป็นความโกลาหล
แต่บนหมอนของเตียงสนามมุมห้อง มีหมวกทหารที่พับเรียบร้อยวางอยู่เงียบ ๆ ดาวห้าแฉกตั้งตรงอย่างสมบูรณ์แบบ บัตรสมาชิกพรรคสีแดงเล่มหนึ่งที่แม้ลูบหาอย่างละเอียดก็ไม่พบมุมงอเลย และอินทรธนูยศหนึ่งคู่ ต่างจากฉากอึกทึกด้านข้างราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง