แม่เลี้ยงของเพิ่งเหลี่ยงก็ไม่คิดมาก่อนว่าจะมีใครโผล่มาตบไหล่เขาทันที แถมยังพูดจาอยู่ข้าง ๆ เธอตกใจสุดตัว สายตาสั่นไหวไปชั่วขณะ
เมื่อหันไปดูก็เห็นว่าเป็นผู้หญิง
พอเห็นว่าชายที่ยกมือเดียววางบนบ่าของเพิ่งเหลี่ยงเป็นใคร เธอก็รู้ทันทีว่าผู้หญิงที่แก้ผ้าคลุมไหล่ชายคนนั้นเป็นใคร
ลูกสะใภ้ใหญ่ของตระกูลลู่ที่จ่ายเงินก้อนโตไปเช่าห่อ ทำท่าทีเอาไว้เหมือนบรรพบุรุษ
สีหน้าแม่เลี้ยงของเพิ่งเหลี่ยงก็มืดครึ้มทันที เธอยกมือจะปัดแขนของเซี่ยหลีออกจากบ่าเขา มองเซี่ยหลีด้วยสีหน้าไม่พอใจ น้ำเสียงเกรี้ยวกราด "เรื่องในบ้านฉัน มันเกี่ยวอะไรกับคุณ!?"
เธอคิดไว้ดีมาก แค่ปัดแขนบนบ่าออกไปเฉย ๆ แล้วด่าไล่คนที่มาช่วยทำสมานไม้ให้จากไปเหมือนทุกครั้ง เธอก็จะได้กลับบ้าน
ส่วนจะตอบคำถามผู้หญิงคนนี้?
หยุดเลยน่า เธอแค่อยากข่มขู่เพิ่งเหลี่ยง ไม่ได้โง่
ถ้าความลับนี้รั่วไหลออกไป ไม่ใช่แค่เพิ่งเหลี่ยง แต่ทั้งผู้เฒ่าในบ้านกับลูกชายของเธอก็จะต้องถูกลากพาวไปด้วย
เธอคงบ้าแล้วถึงจะกินลูกตัวเอง
แต่ฝันดีไป ความจริงมันเละเทะ เธอยกมือปัดแขนของเซี่ยหลี แต่กลับปัดไม่หลุดจากตัวเขาเลยสักนิด
คนที่ถูกชี้หน้าด่าก็ไม่ได้ยอมหยุดพองามเหมือนพวกคนมาช่วยทำสมานไม้ทุกครั้งที่ผ่านมา
มือของเซี่ยหลีที่คล้องอยู่กับคอของเธอไม่ขยับแม้แต่นิด มุมปากยกขึ้นยิ้มแฉ่ง "พูดสิ ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ? หรือไม่กล้าพูด?
ไม่กล้าพูดแล้วยังเอาออกมาข่มขู่คน คราวนี้ไม่กล้าปล่อยออกไป ครั้งหน้าเขาก็จะไม่กลัวการข่มขู่ของคุณอีก เพราะรู้ว่าคุณไม่กล้าพูดออกไปน่ะสิ~
คิดดีแล้วหรือยัง จะพูดหรือไม่?"