"ขอโทษ!"
เพิ่งเหลี่ยงไอและปาดปากไปพร้อมกัน แล้วขอโทษทั้งสองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ
พอไอหยุดลง เขาถึงหันไปมองลู่ติ้งหยวน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่รู้จะพูดยังไง
"ติ้งหยวน นายกำลังคิดอะไรอยู่
ฉันรู้ว่านายเสียใจโศกเศร้า แต่ก็ไม่ถึงกับจะระแวงสงสัยถึงเพื่อนรักขนาดนั้นสินะ
ตอนนั้นฉันมีฐานะอะไร มีอำนาจอะไร ถึงจะไปมีผลกระทบถึงประเทศเมี่ยนที่อยู่ไกลหลายพันลี้?
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองคนนายกับฉันก็เป็นเพื่อนกันทั้งคู่ ฉันทำร้ายพวกนายแล้วได้อะไร?"
เพิ่งเหลี่ยงทำหน้าแบบ "นายว่าฉันจับคนจับบ้าไปหรือเปล่า ถึงกับจะมาจับได้ถึงหัวฉัน" แล้วมองลู่ติ้งหยวนด้วยสายตาตำหนินิดหน่อย
ท่าทางผู้บริสุทธิ์ที่แสดงออกมานั้นดูเชื่อได้จริง ๆ ด้วย
ลู่ติ้งหยวน: "ตอนนั้นนายไม่มีอำนาจถึงขั้นบังคับการณ์ไกลถึงพันลี้จริง แต่นายดูแลเรื่องการสื่อสาร
และลุงนายตอนนั้น นอกจากนายแล้ว ก็ไม่มีสายสัมพันธ์ที่เกี่ยวกับการสื่อสารเลยแม้แต่คนเดียว"
ลู่ติ้งหยวนพูดอย่างนั้น แต่ก็ไม่คิดจะเถียงกับเพิ่งเหลี่ยงไปมาในประเด็นนี้ เขาหยิบซองแฟ้มเอกสารที่เพิ่งให้เซี่ยหลีดูออกมาทันที
เพิ่งเหลี่ยงกับลู่ติ้งหยวนคบกันมาเป็นพี่น้องมานานหลายปี รู้จักลู่ติ้งหยวนดี เมื่อเห็นลู่ติ้งหยวนหยิบเอกสารออกมา ใจก็สะดุ้งวูบ มีความรู้สึกไม่ดีลอยขึ้นมา
แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าลู่ติ้งหยวนจะหลอกเขา สีหน้ายังคงเป็นท่าไม่รู้จะว่าอะไร เขารีบเปิดซองแล้วหยิบเอกสารข้างในออกมาดูอย่างละเอียด
วงกลมสีแดงใหญ่รอบชื่อลุงของเขาเด่นชัดเกินไป ทำให้เขาเจอสิ่งที่ลู่ติ้งหยวนต้องการให้ดูได้ทันที