ท่าทางของนางนั้นช่างบ้าคลั่งยิ่งนัก
ฮั่วเซวียนคุนขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาที่มองไปยังเฉิงเสวี่ยเต็มไปด้วยความรังเกียจ เขาขยับหลบไปครึ่งก้าว หลบร่างของเฉิงเสวี่ยที่พุ่งเข้ามาได้อย่างสำเร็จ
เฉิงเสวี่ยถูกหลบไปก็ไม่รู้สึกเขินอาย สายตาที่มองไปยังฮั่วเซวียนคุน ราวกับมองฟางเส้นสุดท้ายที่จะยึดเหนี่ยวชีวิต
นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รีบวิ่งไปที่ประตู ยื่นมือปิดประตู
แต่ปิดไปได้เพียงครึ่งทาง ประตูก็ถูกฮั่วเซวียนคุนกันไว้
ฮั่วเซวียนคุนพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย: “ผมเป็นผู้ชายมีครอบครัวแล้ว การที่คุณทำแบบนี้ไม่ดี ไม่เช่นนั้นคนอื่นจะเข้าใจผิดได้”
คนอื่นจะคิดยังไงไม่เป็นไร แต่ถ้าภรรยาของเขาไม่พอใจนั่นสิถึงจะไม่ไหว
เฉิงเสวี่ยมือหนึ่งจับที่บานประตู ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง