ฮั่วเซวียนคุนเห็นท่าทางบ้าคลั่งของเฉิงเสวี่ย ยิ่งมั่นใจว่าต่อไปนี้ไม่ควรมาพัวพันกับคนๆ นี้ again
ไม่งั้นเจ้าคนแบบนี้ไม่รู้จะก่อเรื่องโง่ๆ อะไรขึ้นมา แล้วลากเขาไปติดร่างแหด้วย
“ข้อตกลงก็คือข้อตกลง ในเมื่อคุณไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ฉันไปก่อนล่ะ”
พูดจบ ก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่ใยดี
เฉิงเสวี่ยเห็นเขาจะไปจริงๆ ก็เริ่มร้อนใจทันที
คิดจะรั้งตัวเขาไว้ แต่กลับถูกเขาหลบเลี่ยง
“ฮั่วเซวียนคุน! ไม่กลัวฉันไปฟ้องนายหรือไง ฉันมีหลักฐานอยู่นะ!!”
เห็นอีกฝ่ายไม่มีความคิดจะหยุดเดิน เธอคิดจะตะโกนเรียก แต่ถูกสายตาของฮั่วเซวียนคุนห้ามไว้
“ถ้าเธออยากให้คนทั้งโรงพยาบาลรู้เรื่องของเธอ แล้วต่อจากนี้ก็อยู่โรงพยาบาลนี้ไม่ได้อีก ก็ตะโกนออกมาให้ดังๆ เลยสิ
ถึงตอนนั้น เผลอๆ ตัวเธอเองก็ต้องเข้าไปเช็คบิลด้วย
หลักฐานที่เธอว่าเธอมีไว้ มันก็แค่คำพูดของเธอคนเดียว เธอพิสูจน์ไม่ได้หรอกว่ามันเกี่ยวข้องกับพวกฉัน
แล้วก็ดูแลตัวเองให้ดีเถอะ”
พูดจบฮั่วเซวียนคุนก็เร่งฝีเท้า รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
เฉิงเสวี่ยมองแผ่นหลังของเขา กลับเหมือนคนเสียสติ ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น สีหน้าทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ
“ฮ่าๆๆๆๆๆ!!! นายรู้! นายรู้มาตั้งนานแล้ว!!!