เซี่ยหลีได้ยินเสียงนั้น ก็ยกรอยยิ้มขึ้นมาทันที
"จิ้งฮุย ทำไมเธอถึงโทรมาล่ะ?"
น้ำเสียงของฟังจิ้งฮุยแม้จะสุขุมเยือกเย็นเหมือนอย่างเคย ทว่าจังหวะของคำพูดกลับสูงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
"ฮั่วเซวียนคุนจะไปทำงานที่เกาะใต้ ฉันตกลงจะไปกับเขาแล้ว
เธอจะมีเวลาตอนนั้นไหม? เราสองคนได้คุยกันหน่อย"
ฟังจิ้งฮุยพูดอย่างไม่ใส่ใจ แต่เซี่ยหลีกลับได้ยินชัดว่าเธออารมณ์ดี แถมยังอดยิ้มไม่ได้ทันที ที่คิ้วตาของเซี่ยหลีซึ่งถูกบดบังด้วยหมอกบางเบาจากเรื่องของครอบครัวเฉินเจินเจิน ก็ฉาบไปด้วยความสดใสขึ้นมาบ้างเช่นกัน
"มีเวลาสิ! เรียกเมื่อไหร่มาเมื่อนั้น ถึงไม่มีเวลาฉันก็ลาหยุดได้
เธอคงได้ยินตำแหน่งของฉันแล้วใช่ไหม? ตอนนี้ฉันไม่ต้องทำงานอะไรทั้งวัน พวกเขาก็ไม่ว่าอะไร แต่ฉันหน้าไม่อยู่แล้ว"
"ฮึบ!"
ฟังจิ้งฮุยที่อยู่อีกฝั่งของสายหลุดหัวเราะออกมาทันที
ทั้งๆ ที่เป็นเสียงสาวเท่ที่สุด แต่คำพูดที่ออกมากลับเจ็บปวดใจเหลือเกิน