ตอนแรกที่คณะของเซี่ยหลีคุยกัน น้ำเสียงยังไม่ดังนัก คนทางไกลแทบไม่ได้ยินว่ามารดาสกุลลู่พูดอะไรกับเซี่ยหลี ยิ่งไม่รู้เลยว่าเซี่ยหลีในฐานะญาติสายตรง จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณปู่จะถูกฝังที่เขาถาซาน ไม่ใช่สุสานทหารผู้เสียสละ
แต่ตั้งแต่เซี่ยหลียุยงให้ลู่ติ้งหยวนพากระดูกคุณปู่ไปที่เขาถาซาน เธอก็ตั้งใจเพิ่มเสียงขึ้นโดยเจตนา
คำพูดที่เธอเพิ่งพูดไป คนที่นั่งอยู่ด้านหน้าของห้องโถงแทบทุกคนได้ยินหมด รวมถึงชายชราผู้นั้นด้วย
เขาไม่ได้แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แต่พยักหน้าให้ลู่ติ้งหยวน กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ไปเถอะ เอาคนไปให้ถึงที่อย่างปลอดภัย แล้วกลับมาอย่างปลอดภัย
เรื่องงานที่นี่ ฉันจะจัดการเอง"
ลู่ติ้งหยวนแน่นอนว่าอยากไป แค่เขากลัวว่าคุณปู่เสียแล้ว พ่อก็ต้องไปส่งคุณปู่ ถ้าเขาตามไปด้วย คนที่จัดการงานให้ตระกูลลู่ในเมืองหลวงจะไม่เหลือใครเลย ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะไม่ทันตั้งตัว
แม่ของเขาไม่ได้อยู่สายทหาร ลุงคนที่สองก็เป็นคนที่แบกงานไม่ไหว เฉิงหยวนแม้จะเก่งก็จริง แต่ยังไม่ถึงขั้นที่จะแบกตระกูลลู่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็มีวันลาไม่มาก อีกสองวันนี้อาจต้องออกจากไปแล้ว