เซี่ยเจี้ยนกั๋วไม่อยากจะทะเลาะกับลูกสาวเรื่องไร้สาระต่อหน้าคนมากมายขนาดนั้น ทั้งที่วันนี้เป็นวันฌาปนกิจศพคุณปู่ฝ่ายญาติฝ่ายตนเอง แถมยังอยู่ในศาลาอำลาของคุณปู่ลู่อีกต่างหาก
เขาจ้องลูกสาวด้วยความหงุดหงิด แล้วกระแทกเสียงต่ำ ๆ ว่า "ฉันเมื่อไหร่ที่ไม่ทำงาน แค่ขอลาสองสามวันนี้เท่านั้นแหละ
อีกอย่าง เธอก็ไม่ต้องไปทำงานแล้วนี่ ยังจะมาจับผิดฉันทุกวันอยู่ได้ไง"
ซีเลมองพ่อแก่ของตัวเองด้วยสายตาเหมือนปลาตาย กระตุกมุมปาก ไม่ยอมใครง่าย ๆ แล้วตอบกลับทั้งที่หงุดหงิด "ฉันก็แค่ไม่คุ้นเคยน่ะสิ แล้วต้าเป่าก็ยังไม่ได้เป็นหัวหน้ากองพันด้วย ตอนนี้พ่อลาออกไปเลย จะให้ประโยชน์ฟรี ๆ กับเซี่ยเสี่ยวเป่ยงั้นเหรอ?
อีกอย่าง ใครให้พ่อพูดว่าแม่ทำงาน พ่อไม่ทำงานล่ะ? ฉันแค่เห็นพ่อไม่ทำงานแล้วใจมันไม่สบายต่างหาก
ที่ฉันต้องออกไปทำงานมาตลอด ก็ทั้งหมดนี่แหละที่พ่อเป็นคนให้มา"
พอถูกเอ่ยถึงเรื่องที่เซี่ยหลีต้องไปเป็นนักวิจัยเพราะอะไร แม้เซี่ยเจี้ยนกั๋วจะภาคภูมิใจในความเป็นนักวิจัยของลูกสาวร้อยพันหมื่นเท่า แต่พอนึกถึงตอนที่ลูกสาวต้องแบกภาระทั้งบ้านไปทำงานวิจัย ทำสิ่งที่ไม่รัก เพราะตัวเขาเองถูกส่งลงไปที่ชนบท เขาก็รู้สึกไม่มั่นใจพอ และรู้สึกผิดอยู่ในใจ
เขาส่งเสียงฮึดในลำคอ ไฟแค้นในน้ำเสียงลดลงชัดเจน แล้วดุเบา ๆ ว่า "ปากเธอนี่มันเก่งทั้งตัว เอาแล้ว จะไปกับฉันไหม?"
ซีเลกอดน้องนากไว้แนบอก แล้วตอบอย่างเด็ดขาด "ไป"
ดวงตาหมุนแวบหนึ่ง เซี่ยหลีเปลี่ยนท่าทีทันที "แต่วันนี้ฉันขอไม่ไปด้วยกันก่อนนะ แม่ไม่ได้เจอน้องนากนานแล้ว วันนี้ให้น้องนากไปอ้อนคุณยายให้หนำใจ แถมฉันก็มีเรื่องอยากคุยกับแม่ด้วย"