การจากลาช่างทำให้ใจห่อนห่มเสมอ โดยเฉพาะการส่งทหารที่กำลังจะออกไปปฏิบัติภารกิจแนวหน้า
ก่อนเสียงแตรรวมพลจะดังขึ้น เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนก็พาเซี่ยต้าเป่ามาส่งถึงสนามฝึกแล้ว
เซี่ยหลีก้มมองนาฬิกาข้อมือ ยังเหลือเวลาอีกราว 15 นาทีก่อนถึงเวลารวมพล
เธอยืนตรงหน้าเซี่ยต้าเป่า หวนคืนความอ่อนโยนที่หาได้ยาก ยกมือขึ้นเก็บงามปกเสื้อให้เขาเล็กน้อย
แม้จะจับปกเสื้อไม่เบามือเท่าไหร่ ดูคล้ายจะเป็นการดึงปกเสียมากกว่าจะเป็นการปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน
เธอมองเซี่ยต้าเป่าแล้วถามว่า “อีกไม่นานก็ต้องไปแล้ว มีอะไรอยากฝากเฝ้าบอกไหม”
เซี่ยต้าเป่ามองคุณป้าตัวเล็กของตัวเอง น้ำเสียงค่อนข้างเบาสบาย “ไม่มีอะไรจะฝากแล้วล่ะ ที่จะพูดพูดกันหมดตอนมื้ออาหารแล้ว
พอฉันไปแล้ว คุณป้ากับย่าต้องกินข้าวให้ดีด้วยนะ อย่าให้ปู่ต้องเป็นห่วง
ฉันสัญญาว่าบนสมรภูมิจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ หาคุณูปการให้ได้มากที่สุด ทำให้พวกไร้คุณธรรมพวกนั้นกลัวจนขาด แล้วกลับมาจากสมรภูมิอย่างปลอดภัย
ถ้า…ถ้าปู่กับย่าเป็นห่วงเพราะฉันต้องออกสนามรบ รบกวนคุณป้าช่วยปลอบใจทั้งสองท่านที่บ้านด้วยนะ อย่าให้ท่านเศร้าจนกระทบสุขภาพ
ถ้าฉันกลับมาไม่ได้จริง ๆ …”
ต้าเป่าฝากเฝ้าบอกทีละประโยคไม่หยุด ทั้งที่คนที่ต้องออกไปเสี่ยงอันตราย เสี่ยงชีวิตก็คือเขาเอง แต่กลับฝากเฝ้าบอกเซี่ยหลีไล่เรื่อยไป เหมือนคนที่กำลังจะออกสนามรบเป็นเซี่ยหลีเสียมากกว่า
เซี่ยหลีฟังหลานชายตัวดีเอ๊ยพูดไม่หยุดปาก ทั้งตัวแทบจะชา