ตั้งแต่พูดกับป้าเล็กเรียบร้อย เซี่ยต้าเป่าก็ใจไม่อยู่ ใจเต้นแปร่งๆ มาตลอด
เขาคิดว่าป้าเล็กของเขาคงจะเปิดโปงเปิดผงเอามาคุยกันยาวๆ อีกครั้ง อ้อนวอนด้วยความรู้สึก อธิบายด้วยเหตุผล เพื่อห้ามไม่ให้เขาไปรบ
แต่สิ่งที่เขาไม่คิดถึงคือ เมื่อป้าเล็กได้ยินคำตอบที่มั่นคงแน่วแน่ของเขาแล้ว นางกลับคลายอ้อมก๊อบที่กอดไว้ แล้วยิ้มเบา ๆ ให้
แม้แต่สายตาที่มองมาก็ดูอ่อนโยนขึ้นมากมาย
นางกล่าวว่า "เมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ต้องทำมันให้สุดท้าย
ตัวเลือกเป็นของเราเอง ก็ต้องรับผิดชอบกับการเลือกนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็อย่าเสียใจ"
เซี่ยต้าเป่าขยายตาเล็กน้อย มองไปที่เซี่ยหลีอย่างตะลึงงัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
"ป้า ป้ายอมให้หนูไปรบแล้วเหรอ?"
ด้วยความตกใจเกินไป แม้แต่น้ำเสียงของเซี่ยต้าเป่ายังสั่นเครือ
เขานึกว่าด้วยความห่วงใยที่ป้ามีต่อเขา ป้าต้องขวางเขาแน่ ๆ จะไม่ยอมให้เขาไปรบเลยด้วยซ้ำ
อีกทั้งเขายังต้องดูแลป้าเล็กจนบั้นปลาย ถ้าเขาเสียชีวิตในสมรภูมิจริง ป้าของเขาก็ขาดทุนยับเลยนี่ แน่นอนว่าป้าต้องไม่อยากเห็นเรื่องแบบนี้
เซี่ยหลียักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ สายตาที่มองเซี่ยต้าเป่าเต็มไปด้วยความใสสบาย "ทุกคนมีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเอง เมื่อเจ้าตัวตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปมีสิทธิ์ขวางได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ฉันอยากทำ ไม่เคยมีครั้งไหนที่ไม่สำเร็จ สุดท้ายฉันจะหาทางทำให้ได้ทุกวิถีทางอยู่แล้ว
แม้ฉันจะรู้ว่าเธอไม่มีทางแอบไปรบโดยไม่บอกสักคำก็จริง แต่บางเรื่องพลาดแล้วก็พลาดไปแล้ว ชีวิตไม่จำเป็นต้องทิ้งความเสียดายไว้ตอนที่ยังมีโอกาสเลือก ขอแค่ตัวเองรับผลของการตัดสินใจไหวก็พอ