“ดี๊ด ดี๊ด ดี๊ด ดี๊ด ดี๊ด——!”
เสียงแตรปลุกพลที่ไพศาลดังก้อง เสี่ยลี่ซึ่งกำลังคุยเรื่องแผนการที่วางเอาไว้ลับ ๆ กับทุกคนจนเกือบจะเรียบร้อยก็ได้จังหวะที่รออยู่
เมื่อเห็นทุกคนวิ่งไปเข้าแถวอย่างรวดเร็ว เสี่ยลี่จึงรีบฉวยโอกาสก่อนที่เซี่ยต้าเป่าจะเดินจากไป กางแขนออกรวบกอดเขาอย่างรวดเร็ว แล้วโน้มปากไปกระซิบเบา ๆ ข้างหูว่า “ต้องปกป้องตัวเองให้ดีที่สุด ค่อยคิดถึงคุณูปการกับความเชื่อทีหลัง คนตายแล้วก็ไม่เหลืออะไรเลย
ถ้าสู้ไม่ไหวจริง ๆ …ก็หนีจากสนามรบไปเถอะ
ฉันอยากให้เธอมีชีวิตอยู่และกลับมาอย่างปลอดภัย”
พูดจบก็ผละออกจากเซี่ยต้าเป่าทันที ทั้งท่าทั้งจังหวะเบาราวแมลงปอแตะผิวน้ำ ไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว
ดวงตาของต้าเป่าแดงก่ำขึ้นทันที หยาดน้ำตาคลอเบ้าแทบจะไหลลงมา แต่เขากล้าไม่ให้ตกหล่น
เขาพยักหน้าแรง ๆ ให้อีกฝ่ายหนึ่งครั้งเดียว แล้วกล่าวสัญญาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มเปี่ยมด้วยความจริงจังที่สุดว่า “ได้!”
พูดจบก็ไม่เสียเวลาอีกต่อไป หันตัวปัดไปรวมกับแถวที่กำลังจัดกระบวนทัพอย่างรวดเร็ว
ตี 3 ของเช้ามืด กองทหารหลักทั้งหมดเข้าประชุมพร้อมหน้า ทหารทุกคนเตรียมพร้อมรบ
“เพื่อนร่วมชะตาทุกคน! นี่คือสงครามที่ยุติธรรม เพื่อป้องกันตัวและพิทักษ์ชายแดนของเรา!