หลีซิ่วลี่รู้สึกจนปัญญา แต่ก็ไม่ได้เถียงลูกสาว
"กลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว คืนนี้เราจะกินข้าวมื้อใหญ่ต้อนรับลูก"
พอพูดจบ สองสามีภรรยาก็มองเซี่ยหลีอย่างเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร แค่หันไปทำอาหารด้วยกันอย่างเข้าใจกัน
เซี่ยหลี: ...
ทำไมเธอรู้สึกว่า กลับมาที่กองทัพครั้งนี้ ไม่ใช่แค่บรรยากาศในหน่วยเข้มงวดขึ้น แต่คนในหมู่บ้านทหารก็ดูแปลกๆ ไปด้วยนะ?
พี่สะใภ้ไป๋กับพี่สะใภ้หวังก็ว่ากันไป แต่นี่เธอเป็นลูกสาวแท้ๆ ของพ่อแม่ตามสายเลือดนะ มีอะไรก็พูดกันตรงๆ ได้เลยไม่ใช่เหรอ?
เห็นทีท่าอยากพูดแต่อึกอักแบบนี้ ถ้าไม่ติดว่าใบนัดตรวจสุขภาพของเธอออกมาแล้ว เธอก็แทบจะคิดว่าตัวเองเป็นโรคร้ายน่ะสิ
คืนนี้ยังไงก็ต้องไปถามกับผู้บัญชาการกองพลหลิวหน่อยละหวา
เซี่ยหลีอยู่บ้านตามปกติ ทานข้าวต้อนรับการกลับมากับพ่อแม่และเซี่ยต้าเป่า แล้วก็ถูกหลีซิ่วลี่ไล่ให้ไปพักผ่อน
พายามเย็น ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆดำทะมืน มืดครึ้มไปหมด คงจะฝนตกอีกไม่นาน
ทั่วทั้งครอบครัวทหารเงียบสงัด ทุกบ้านปิดไฟเข้านอน
เซี่ยหลีลุกขึ้น ออกจากตระกูลเซี่ยไปอย่างเงียบๆ แล้วปีดกำแพงเข้าไปในบ้านของพี่ผู้บัญชาการกองพลหลิวเอง
พี่ผู้บัญชาการกองพลหลิวเปิดโคมไฟสีเหลืองมัวๆ ไว้ในห้องรับแขก เหมือนจงใจรอรับแขกกลางคืนที่อาจมาเยือน