สองคนออกมาด้วยกันแค่สองคน พอกลับมา จำนวนคนกลับเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าในพริบตา
เซี่ยหลีไม่สนใจการสอบปากคำ พอถึงที่หมายก็โบกมือให้ลู่ติ้งหยวน "เธอไปยุ่งกับงานเถอะ ฉันกลับบ้านไปนอนแล้ว"
ไล่ตามคนอยู่ทั้งคืนแบบ"เร่าร้อนสุดขีด"ขนาดนั้น เธอก็เริ่มง่วงเหมือนกัน
ลู่ติ้งหยวน: ..."อืม"
อีกด้านหนึ่ง ในห้องมืดสลัวห้องหนึ่งของมณฑลกว่าง หลินฮ่าวขมวดคิ้วเป็นร่องลึก ถือโทรศัพท์ไว้ในมือด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"ฝั่งเธอเป็นอย่างไรบ้าง? แกะข่าวออกมาได้หรือยัง?"
ปลายสายอีกด้านส่งเสียงน้ำเสียงที่อบอุ่นนุ่มนวล แต่ท่วงทำนองกลับต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง เย็นชาและเป็นทางการราวกับทำงานตามหน้าที่
"ยังไม่ได้เลย
พวกเขาระวังตัวมากเกินไป ตอนนี้ฉันยังไม่มีทางเข้าใกล้เธอได้เลย คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก"