ลู่ติ้งหยวนมองเซี่ยหลีที่ทำท่าเหมือนกำลังจะสวมเกราะขึ้นไปออกรบแล้ว ก็อดรู้สึกเซ็งในใจไม่ได้
“ข้างหน้าคือถนนวนภูเขา เธอจะขับก็ได้แค่เส้นนี้เส้นเดียว”
ถนนวนภูเขาล้วนเป็นถนนดิน แคบมาก หลายจุดไม่มีราวกั้น ด้วยท่าขับรถที่บ้าคลั่งแบบเธอ เขาไม่กล้าให้เธอขึ้นไปบนทางภูเขาหรอก
เขาไม่อยากขึ้นเขาสิบนาที แล้วลงเขาภายในสองวินาที
เซี่ยหลี: ...
เซี่ยหลีรู้สึกเสียดายนิดๆ ที่ก่อนหน้านี้ขับรถตามใจตัวเองเกินไป จนตอนนี้ลู่ติ้งหยวนไม่เชื่อใจเธอ
ไม่รู้ว่าถ้าตอนนี้ย้ายไปฝั่งคนขับแล้วแย่งพวงมาลัยตรงๆ เขาจะยอมให้เธอขับหรือเปล่า
ความคิดประหลาดๆ คงมีอยู่แค่แวบเดียว เซี่ยหลีมองรถคันหลังที่ยังคงไล่ตามไม่ลดละ แล้วพูดกับลู่ติ้งหยวนว่า "ถอยรถสิ!"
"ยังไงวันนี้ก็ไปอู่ต่อเรือไม่ได้แล้ว เราเอาตัวเขามาได้ก็ไม่เสียเที่ยวหรอก"