เมื่อได้ยินลูกสาวตัวดีของบ้านเอ่ยถึงถุงกระดูกของเพื่อนร่วมรบขึ้นอีกครั้งด้วยความคิดถึง เหลย์ซิ่วลี่ก็ไม่อาจระงับการถอนใจในใจได้
ผ่านมานานแค่ไหนแล้ว แต่ลูกสาวก็ยังไม่อาจวางมันลงได้
ดูเหมือนว่าสงครามครั้งนั้น การจากไปของเพื่อนร่วมรบย่อมสร้างบาดแผลในหัวใจของลูกสาวอย่างมาก
ลู่ติ้งหยวนก็แอบถอนใจในใจเช่นกัน "คงไม่ถึงขั้นที่ต้องให้เธอลงทุนเงินส่วนตัวไปทำสงครามหรอก
แต่ถุงกระดูกจำนวนมากนั้นกระจายอยู่ทั่วเยว่กั๋ว จะเอากลับมาให้ครบทุกชิ้นคงยาก
โดยเฉพาะเมื่อเบื้องหลังพวกชาวเยว่กั๋วยังมีประเทศรัสเซียพี่ใหญ่คอยหนุนหลังอยู่ แม้ฝ่ายเราจะชนะ จะให้พวกเขายอมจำนนอย่างถ่องแท้ก็ไม่น่าเป็นไปได้"
เซี่ยหลีเอาตะเกียบที่ถืออยู่แซะข้าวในชาม มุมปากยกขึ้นเยาะเย้ยอย่างไม่ยิ้มไม่หัว แววตาที่มองข้าวกลับปนความดุดัน
น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงความเย็นเยียบจนทะลุถึงกระดูก "ถ้ายากจริงขนาดนั้น ก็ตีให้ถึงตาย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าระหว่างถูกทำลายประเทศกับคืนกระดูก พวกเขาจะเลือกไม่คืน"
ลู่ติ้งหยวน: ……
หลีซิ่วลี่: ……
น้องนาก: ……•﹏• แม่ที่เป็นเด็กๆ ดูจะโหดร้ายอยู่นิดหน่อยนะ