“แม่ๆๆๆ เบาๆ หน่อยสิแม่ อย่าบีบหูฉันสิ ปวดปวดปวดปวดปวด ปีใหม่ขนาดนี้แล้วแม่ยังจะตีคนได้อีกเหรอ
ผิดแล้ว ผิดแล้วก็พอแล้วไม่ได้เหรอ!?”
ก่อนที่เซี่ยหลีจะทันได้ลงโทษเด็กตัวดีที่อยากจะให้ลูกชายตัวเองคบหมู่กับหมา หนุ่มน้อยเจิ้งก็โดนแม่คว้าหูลากขึ้นจากท่านั่งยองจนยืนตัวตรงเสียแล้ว
แม่ของหนุ่มน้อยเจิ้งรู้สึกอายจนสีหน้าบิดเบี้ยว ฟันขบแน่นตำหนิลูกชายว่า “ยังรู้จักปวดอีกเหรอ มาดูซิว่าต่อไปจะกล้าพูดจาไร้สาระอีกหรือเปล่า!”
พูดจบ เธอก้มหน้าขอโทษเซี่ยหลีด้วยน้ำเสียงที่แฝงความรู้สึกผิด “วิศวกรเซี่ย ขอโทษนะคะ ลูกบ้านนี้มันซนเกินไป ไปสร้างความวุ่นวายให้นากน้อยของบ้านคุณ
เด็กคนนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายค่ะ ตอนเด็ก ๆ เขาตกน้ำลงบ่อที่บ้านเก่า คุณวางเป็นคนดำน้ำช่วยเขาขึ้นมา ต่อมาปู่ของเขาเลยให้เขายกคุณวางเป็นลุง
เขาเลี้ยงมาโดยถือคุณวางเป็นคนในครอบครัว ไม่ได้ตั้งใจจะให้ลูกของคุณคบหมู่กับหมาจริง ๆ”
พูดถึงตรงนี้ หญิงสาวก็รู้ตัวว่ายิ่งอธิบายยิ่งแย่ลง สีหน้าเปลี่ยนไป รีบขอโทษเซี่ยหลีต่อ “ดูสิ ปากฉันนี่ ไม่รู้จักพูดจริง ๆ วิศวกรใหญ่เซี่ย อย่าเอามาใส่ใจเลยนะคะ
สวัสดีปีใหม่นะคะ ฉันจะไม่พาเด็กตัวดีคนนี้มาก่อกวนบ้านคุณตรุษญวนอีกแล้ว เดี๋ยวพากลับไปจัดการให้สะใจเลย!”
พูดจบ หญิงสาวก็คว้าหูของหนุ่มน้อยเจิ้งแล้วรีบเดินออกไปอย่างเร่งรีบ
ระหว่างทางยังคอยตำหนิลูกไม่หยุด “ให้แกไปซนอยู่นอกบ้าน รอกลับบ้านดูซิฉันจะจัดการแกให้เข็ด!”
หนุ่มน้อยเจิ้งไม่แคร์คำขู่ของแม่แท้ ๆ เลย หูโดนแม่คว้าขึ้นสูง เขย่งเท้าเดินตามไป แต่ยังไม่วายหันกลับมาตะโกนบอกนากน้อยด้วยความอาลัย “พี่ชายไปก่อนนะน้อง มิตรภาพพี่น้องของเราต้องไม่ดับ