ลู่ติ้งหยวนส่งบัตรลอตเตอรีใบที่ขึ้นรางวัลหนึ่งขีดให้เซี่ยหลี พร้อมปลอบใจอย่างจริงใจว่า "บัตรลอตเตอรีใบนี้คุณซื้อมาให้ผม รางวัลก็ควรเป็นของคุณ"
ไม่พูดก็ยังดี พอพูดแล้วเซี่ยหลียิ่งโกรธหนัก
คำพูดนี้เชื่อได้จริงเหรอ? บัตรลอตเตอรีก็จริงที่เขาซื้อให้ แต่ถ้าไม่ให้ผู้ชายหมาตัวนี้ ทั้งห่อบัตรของเธออาจไม่ขึ้นรางวัลสักใบก็ได้!
คำพูดนี้ออกมามันไหนได้ปลอบใจกันล่ะ ชัด ๆ คือการเหยียบย่ำ!!!
เซี่ยหลีเลือกเสียตัวดีกว่าเสียศักดิ์ศรี หันหน้าไปอีกทางด้วยสีหน้าเฉยเมย เปิดโหมดคิดแบบเหลือเชื่อ แล้วเปลี่ยนทิศทางไปขูดต่อ
เธอไม่เชื่อแล้ว! 100 ใบ จะไม่มีแม้แต่ใบเดียวที่ขึ้นรางวัลจริงหรือ!
และข้อเท็จจริงก็พิสูจน์ให้เห็นว่า คนเราเวลาดวงซวยจริง ๆ แม้แต่ดื่มน้ำยังติดคอ
เซี่ยหลีขูดบัตรลอตเตอรีทั้ง 100 ใบหมดจนกว่าจะหมด สุดท้ายได้รางวัลมาแค่น้ำปลาหนึ่งขวด
เซี่ยหลี: ……บางทีคนเราเวลาเอ๋อจนพูดไม่ออก มันก็อยากหัวเราะจริง ๆ
เฮ้ย ยังไม่ยอม อยากจับฉลากอีก!
ทำไมต้องเป็นเธอคนเดียวที่ไม่ถูกรางวัล!!?
เธอขาดน้ำปลาหนึ่งขวดอยู่หรือไง!!!!
เวลาเดียวกัน หลังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากเซี่ยหลีและพวก ชายที่เพิ่งส่งสายตาสัญญาณให้คนอื่นในแถวคิว กับชายวัยกลางคนอีกคนกำลังหลบซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้อย่างกึ่ง ๆ ทำเป็นคุยกัน แต่สายตากลับลอบเหลือบมองฝั่งเซี่ยหลีเป็นระยะ
ตอนนี้สีหน้าของทั้งสองไม่สู้ดีนัก
ชายกลางคนกดปลายหมวกลงเล็กน้อย มองเซี่ยหลีที่เปลี่ยนที่ขูดไปเรื่อย ๆ ขูดใบหนึ่งเปลี่ยนที่หนึ่ง สีหน้ายิ่งแย่ลงทุกที เห็นแวบแรกก็รู้ว่าไม่ถูกอะไรเลย ใบหน้าบิดเบี้ยวขึ้นมา
เขาขัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล "ให้พวกคุณหาวิธีแยกคนออกจากกัน นี่คือวิธีแยกที่พวกคุณคิดออกมา!?"