เจ้าตุ่นน้อยสองมือเกาะผนัง เงยหน้าขึ้น มองคุณปู่ที่กำลังกระซิบพูดกับมันด้วยสายตาอ้อยอิ่ง แล้วพยักหน้าเบาๆ บ่งบอกว่ารู้แล้ว
จากนั้นทั้งสองคนก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก
ภายในห้องมีแต่เสียง "แคร่กๆ..." "แคร่กๆ..." "แคร่กๆ..." ของกิ่งไม้ที่งัดไม้กระดานดังสะท้อนไปมา
เนิ่นนาน ในที่สุดจางเหลาซาน ก็งัดตะปูบนไม้กระดานหลายแผ่นหลุดออกจนหมด แล้วค่อยๆ ดึงไม้กระดานที่เริ่มหลุดนั้นลงมาอย่างระมัดระวัง
คนแก่และเด็ก ตอนนี้หัวใจต่างกระตุกวูบขึ้นมาอยู่ที่ลำคอ
ขอแค่จางเหลาซานเอาไม้กระดานลงมาได้ ก็จะสามารถพานากน้อยออกไปอย่างลับ ๆ โดยไม่ให้พวกคนร้ายลักพาตัวรู้ตัว
แต่ทว่า ในขณะนั้นเอง
กลุ่มคนที่รอข่าวคราวมานานแต่ก็ยังไม่มีวี่แวว ยิ่งรอนาน อารมณ์ก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น
โดยเฉพาะชายคนที่อยากทำร้ายเจ้าตุ่นน้อยสองเพื่อเตือนสติลู่ติ้งหยวนและเซี่ยหลีตั้งแต่แรก ตอนนี้สีหน้ายิ่งหน้าดำคร่ำเครียดหนักขึ้น
เขาพูดด้วยน้ำเสียงโมโห: "พวกคนที่ล่อพวกคนในตระกูลลู่ให้ออกไป รถของพวกมันตายกันหมดแล้วหรือไง? ทำไมนานขนาดนี้ยังไม่ติดต่อเราอีก?