รถถงเสวี่ยเหมยรีบวิ่งไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นที่ติดอยู่บนกำแพงลงมา
บนกระดาษเขียนไว้ชัดเจนว่า "ฉันมีธุระต้องจัดการก่อน พวกเธอไปรวมตัวกับฉันที่พิกัดได้เลย อีกเดี๋ยวฉันกับลู่ติ้งหยวนจะไปที่นั่นกัน
ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน พวกเธอน่าจะรู้ดี ต่อให้เจอศัตรู ศัตรูนั่นแหละที่เป็นฝ่ายอันตราย"
รถถงเสวี่ยเหมยฉีกกระดาษแผ่นนั้นออกจากกำแพง แล้ววิ่งพลางคลุ้มคลั่งออกไปนอกห้องน้ำใหญ่ๆ
"ผู้บัญชาการกองพลบอกว่ามีธุระ ให้พวกเราไปที่พิกัด เราไปกันเร็วเข้า!
ว้ายยยยย!!! ก่อนอื่นหาผู้บัญชาการกองพลใกล้ๆ นี้ก่อน ผู้บัญชาการกองพลไม่รู้ทาง ถ้าหลงทางจะทำยังไงกัน!!!?"
จบเห่แน่! ผู้บัญชาการกองพลบอกว่ามีธุระ เธอหาทางได้ไหม?
ทิ้งเหลยคงไว้กลางทาง หรือเหลยคงหลงทางกลางคันหาบ้านไม่เจอ แล้วไม่สามารถไปรวมกับพวกเราได้
เรื่องแบบนี้แค่คิดก็รู้สึกว่าจะตายแล้ว!!!!
หลายคนหน้าซีดเผือดวิ่งราวกับบ้าคลั่งลงไปข้างล่าง หาหมอรอบๆ ไม่เจอแล้วก็รีบขึ้นรถ รถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ทิ้งไว้เพียงไป๋เจ๋ออี้คนเดียวยืนอยู่หน้าห้องคอมพิวเตอร์ด้วยความงุนงง
สำหรับประสบการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่ถึง 7 นาทีนี้ ฉันทำได้เพียงนึกย้อนกลับไปราวกับภาพในม้วนฟิล์ม: เซี่ยหลีมาขอยืมคอมพิวเตอร์——เซี่ยหลีจะโชว์ทักษะคอมพิวเตอร์ให้ดู ให้ฉันได้เห็นวิธีดักสัญญาณดาวเทียมของอเมริกา——เซี่ยหลีทำงานเร็วเกินไป ฉันดูแล้วคลื่นไส้ ไม่เห็นอะไรเลย——เซี่ยหลีตอนที่ฉันยังกลืนไม่ลงก็เก็บภาพทั้งหมดและล้างร่องรอยทุกอย่าง ฉันไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย——เซี่ยหลีถามฉันว่าห้องน้ำอยู่ไหน ฉันบอกเธอ เซี่ยหลีไปเข้าห้องน้ำ——ทหารองครักษ์ของเซี่ยหลีวิ่งออกมาจากห้องน้ำ ตะโกนว่าเซี่ยหลี"หาย"——เซี่ยหลีมาแล้ว เซี่ยหลีก็จากไปอย่างลึกลับ ฉันดูไปแล้วแต่ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย เหลือเพียงฉันยืนอยู่คนเดียวที่นี่ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย