จางเหลาซานกับน้อยไห่ถ่าต่างตื่นตระหนก สายตาของทั้งคู่พุ่งเข้าหาประตูพร้อมกันอย่างแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ฝีมือการต่อสู้ของจางเหลาซานไม่ดี ก่อนจะติดตามเซี่ยหลี เขาไม่เคยอิ่มท้อง ไม่เคยอบอุ่นตัว ยังต้องเก็บเงินหาค่ารักษาลูกสาวที่ป่วยอ่อนแอ ขาดสารอาหารมาหลายปี ร่างกายผอมโซ และมีท่าทีจะหลังค่อมนิด ๆ
แม้หลังจากอยู่กับเซี่ยหลีแล้วจะได้กินของดี ได้เสริมสารอาหารด้วยปลาและเนื้อใหญ่ ๆ ทุกวัน ร่างกายก็ยังไม่ค่อยแข็งแรงนัก เทียบกับทหารไม่ได้เลย บางทีอาจยังแย่กว่าชายฉกรรจ์ธรรมดาอีก
คนกลุ่มที่มาก่อนหน้านี้เขาเห็นมาแล้ว ต่างคนต่างมีฝีมือ
นอกจากเด็กหญิงชื่อโจวเหมยเหมย ไม่ว่าเขาจะเผชิญหน้ากับใครสักคนในกลุ่มนั้น ก็ไม่มีทางได้เปรียบแน่ ยิ่งไม่มีทางพาน้อยไห่ถ่าออกมาได้อย่างปลอดภัย
ถ้าถึงตอนนั้นทั้งคู่ลงมือตายตรงนี้ ก็จบกันทั้งเป็น
จางเหลาซานมือไว กลั้นหายใจ บังคับตัวเองให้มองข้ามหัวใจที่เต้น "ตึกตึกตึก" ยกโครงไม้ในมือขึ้นในหนึ่งจังหวะ รีบปิด "ชิ้นส่วนกระดานไม้" กลับเข้าที่วงกบหน้าต่างเดิม
ส่วนตัวเขาเองก็ยืนเอียงไปด้านข้าง แอบกายไว้หลังกำแพง ใช้แขนข้างเดียวแบกโครงไม้ทั้งอันที่แนบกับวงกบหน้าต่างเอาไว้ มือแม้แต่มือเดียวก็ยังสั่นไม่หยุด
ถ้าไม่เดินเข้ามาดูใกล้ ๆ จริง ๆ ก็แทบไม่ต่างจากตอนที่ปิดหน้าต่างไว้เมื่อก่อนเลย
น้อยไห่ถ่าไม่ต้องคิดอะไร นั่งลงกับพื้นทันที ม้วนตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ เฉื่อยชาเหมือนตอนที่นั่งอยู่บนรถเมื่อครู่
ประตูถูกเปิดออก ชายที่ตั้งแต่แรกก็มองน้อยไห่ถ่าไม่เป็นที่พอใจก้าวเข้ามาในห้อง สายตาเยาะเย้ยเต็มไปด้วยความประสงค์ร้ายจ้องตรึงอยู่ที่น้อยไห่ถ่าไม่วางตา ไม่มีความเห็นใจต่อเด็กเล็กแม้แต่นิดเดียว
เขายกมุมปากขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเย้ยหยันแบบหนา ๆ ใส่ ๆ
"นั่งอยู่ตรงนี้ก็ดูสบายดีนักนะ