ลู่ติ้งหยวนมองดูแผนหลังของเซี่ยหลี่ด้วยสายตาที่ทั้งช่วยไม่ได้แต่ก็เอ็นดู แล้วพูดอย่างขำ ๆ ว่า "ใส่เสื้อผ้าให้เจ้าตัวเล็กเรียบร้อยแล้วค่อยไปกันนะ"
เซี่ยหลี่สำรวจลูกชายไปมาอย่างถี่ถ้วน หาดูไม่เห็นลายผิดปกติใด ๆ ไม่มีผิวสีเทาคล้ำ หรือจุดใดที่ต่างจากมนุษย์ธรรมดา กระทั่งดวงตาก็ส่องดูแล้ว ไม่มีหมอกสีเทาหรือสีขาวปรากฏ เธอจึงได้แต่โล่งอกขึ้นบ้าง
อย่างน้อยเด็กคนนี้ก็เกิดจากเธอกับมนุษย์แท้ ๆ อย่างลู่ติ้งหยวน ไม่ใช่เกิดจากที่สงสัยกันว่าเธอกับราชาซอมบี้สักตน
นับตั้งแต่โตมานี่ครั้งแรกเลยที่เธอรู้สึกเป็นปฏิปักษ์กับคำว่า "ผสม" มากขนาดนี้
เซี่ยหลี่วางลูกชายลงบนเตียง คว้าเสื้อผ้ามาชิ้นหนึ่ง แล้วพูดกับลูกนากว่า "เย่~!"
ลูกนากยังคงน้อยใจที่แม่เพิ่งจับขาเขาแกว่งไปมา ตอนนี้เวลาต้องให้ความร่วมมือกับแม่จึงทำได้เฉื่อยชากว่าปกติ
เขาชูสองกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้นสูง ทำท่าเชียร์รับว่าเย่ แต่ปากก็เฉื่อย ๆ ไม่ตอบสนองอะไร
เซี่ยหลี่ก็ไม่ได้หวังว่าลูกจะต้องรับมุมให้ เธอรีบคว้าสองแขนเล็ก ๆ ที่ชูสูงของลูก แล้วสวมเสื้อผ่านศีรษะทันที
เสื้อตัวเล็กลื่นผ่านลงมา สวมให้ลูกนากเรียบร้อยอย่างราบรื่น
เซี่ยหลี่พูดว่า "มา ยกขาเดินแบบทหารหน่อย!"
ลูกนากยกขาเล็ก ๆ ขึ้นหนึ่งข้างอย่างหน้าตาย ปล่อยให้แม่สวมกางเกงลงขาสั้น ๆ ของเขา ในใจเหนื่อยใจกับเรื่องน่ารำคาญที่ต้องใส่เสื้อผ้าวันละสองครั้ง และก็ไม่มีความคิดจะรับมุมเป็นท่วงทำนอง "หนึ่ง-สอง-หนึ่ง" แต่อย่างใด
เซี่ยหลี่แกล้งมองไม่เห็นท่าทีเฉื่อยชาของลูก
วิธีใส่เสื้อผ้าให้เด็กนี่เธอสืบทอดมาจากแม่ตัวเองทั้งหมด ปกติลูกชายเจอคุณยายของเด็กทีไรก็ตื่นเต้นยินดีให้ความร่วมมือทุกครั้ง มาถึงมือเธอแล้วเฉื่อยหน่อยก็ช่างเถอะ ยังไงเสื้อผ้าก็ใส่ได้แล้ว