เซี่ยหลีรู้สึกอึดอัดใจอยู่แล้วตั้งแต่ที่เหอจวินได้รับบาดเจ็บ ครั้งนี้อาจทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติอีกเลย
เมื่อมาอยู่ในบรรยากาศแบบนี้ อารมณ์ของทั้งตัวก็ตกอยู่ในความเงียบสงบนิ่ง
แต่เหอจวินกลับมองโลกในแง่ดี ที่นอนของเขาหันหน้าตรงไปทางประตูพอดี พอเห็นเซี่ยหลีเดินเข้ามา ทั้งที่นอนราบไปกับเตียงและใบหน้าซีดเผือด เขากลับเป็นฝ่ายโบกมือทักทายเซี่ยหลีก่อน: "ท่านผู้บัญชาการ รองผู้บัญชาการกองพลลู่ มาแล้วเหรอครับ?
น้องลูกแมวน้ำก็มาด้วย~ หัวยังปวดอยู่ไหมครับ? หลายวันนี้ที่บ้านเป็นเด็กดีไหมคะ?"
พูดถึงท้ายประโยค น้ำเสียงของเขาเริ่มเป็นเสียงเลียนแบบผู้หญิง จนคนอื่นมองหน้าชายหนุ่มร่างกายแกร่งของเขาไม่ถูกเลย
น้องลูกแมวน้ำเพิ่งโดนฉีดยาไปสามเข็ม ยังถูกเจาะเลือดอีกต่างหาก ร่างเล็ก ๆ นอนแผ่ซบอยู่บนบ่าของพ่อ ทั้งตัวหมดสภาพไปเลย
ตอนที่ได้ยินลุงเหอจวินพูดกับตัวเอง ก็ไม่ได้ตอบสนองไวแบบทุกวัน ศีรษะยังคงซบอยู่บนบ่าพ่อ ค่อย ๆ เงยหน้าหันไปมองเหอจวินอย่างหมดแรง เสียงเบาหวิว: "ดีค่ะ"