คนอื่น ๆ ก็พูดกันขึ้นมาว่า "พวกนี้มันชั่วร้ายจริง ๆ! กล้าลงมือวางระเบิดในตัวเมือง ถ้ามันโดนคนเข้าจะตายกันกี่คน!?"
"ใช่ สหาย! คนเลวแบบนี้ควรจะเอาไปยิงทิ้งให้หมด คุณวางใจได้เลย เชือกเส้นนี้ไม่ต้องคืนหรอก ถ้ารู้สึกว่าไม่พอ พวกเราที่บ้านยังมีอีก!"
พอเขาพูดจบ หลายครอบครัวก็พากันแย่งส่งเชือกให้เซี่ยหลี
คนยุคนี้ยังซื่อตรงกันมาก เซี่ยหลีพูดแบบไหนพวกเขาก็เชื่อแบบนั้น ไม่มีใครคิดสงสัยว่าเซี่ยหลีจะโกหกเลยแม้แต่น้อย
เซี่ยหลีพยักหน้าให้พวกเขา "เชือกเส้นเดียวพอค่ะ ฉันขอตัวพาคนกลับก่อน"
ด้วยหูที่ไวเป็นพิเศษของเธอ ไม่ได้ยินเสียงปืนอีกแล้ว เซี่ยหลีขมวดคิ้วแน่นขึ้น พร้อมกับรู้ว่าสงครามครั้งนี้น่าจะจบลงแล้ว
เธอพูดกับคนอื่น ๆ ว่า "ทางนั้นน่าจะเสร็จแล้ว พวกคุณกลับไปนอนกันได้แล้ว พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานกันอีก
ฉันไปก่อนนะ"
พูดจบ ก็ไม่ได้พูดคุยทักทายกับพวกเขาต่อ ดึงเชือกคนทั้งสองแล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
สถานีรับซื้อของเก่าอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไรนัก ตอนที่เซี่ยหลีพาคนเดินไปถึง ยังมองเห็นควันดำหนาทึบกำลังลอยขึ้นจากสถานีรับซื้อของเก่า กลิ่นก็ไม่ค่อยดีเท่าไร
จากนั้นก็ได้ยินเสียงอึกทึกโวยวายดังเป็นระลอก ๆ ปนกับเสียงผู้การไป๋ที่กำลังด่าทอไม่หยุด