ชายคนนั้นมโนธรรมที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดกำลังเฆี่ยนตีจิตใจของเขา ทำให้เขารู้สึกว่าการทำแบบนี้มันดูไม่ดีนัก
เขาพูดอย่างลังเลเล็กน้อย "แล้ว...แล้วคนข้างในนั้นจะทำยังไง?"
คนที่ปีนบันไดไปแล้วสีหน้าอันน่าเกลียด "จะทำยังไงได้?
ข้างในมีคนซุ่มอยู่ไม่ต่ำกว่าร้อยคน พวกเราไม่สามารถช่วยใครได้หรอก
ยังไงก็ต้องมีคนไปแจ้งเรื่องวันนี้ให้ทางเบื้องบนรู้ รีบออกไปก่อนเถอะ"
พูดจบ ก็ไม่สนใจอีกคนที่ตัวสั่นเทาด้วยสีหน้าที่ขาวซีดกว่าเดิมอีก แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
การที่ทิ้งบันไดไว้ให้คนพวกนั้น ก็ถือเป็นความใจดีครั้งสุดท้ายของเขาแล้ว
ไม่อย่างนั้น เพื่อไม่ให้คนอื่นสืบหาพวกเขาพบ พวกเขาควรจะเอาบันไดไปด้วยซ้ำ
คนที่เดิมทีคิดจะยืนอยู่ข้างนอกกำแพงเพื่อช่วยเหลือคนที่หนีออกมาจากข้างใน พอเห็นพวกพ้องของตัวเองวิ่งหนีไป ความกล้าหาญที่เดิมทีก็มีไม่มากอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งถูกลมกลางคืนพัดจนสลายหายไปหมดสิ้น
เขากัดฟันแน่น แล้วหันหลังตามไปด้วย
เซี่ยหลีเห็นทั้งสองคนวิ่งหนีไปต่อหน้าต่อตา เธอก็ส่งเสียง "เฮอะ" ในใจ