ลู่ติ้งหยวนนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ เพราะความคิดสุดพิลึกของภรรยาตัวเอง ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ไม่ต้องตกแต่งอะไรทั้งนั้น รอพ่อเราปลดประจำการแล้วก็อยู่ต่อที่นี่ไม่ได้แล้ว ทางหน่วยจะย้ายพวกท่านไปอยู่บ้านพักข้าราชการบำนาญ"
"เมื่อถึงตอนนั้นก็ไม่ได้อยู่แถวนี้แล้ว ยังไงก็ไม่เห็นแล้วคิดถึงก็หายไปเอง"
เหมือนกลัวว่าภรรยาสุดที่รักจะคิดอะไรแปลก ๆ ออกมาอีก หรือไม่ก็กลัวว่าภรรยาจะไปหาเรื่องพ่อตาตัวเอง ลู่ติ้งหยวนรีบเสริมต่อ "เธออย่าคิดจะเอาของในบ้านตอนนี้ทิ้งหมดนะ หรือหาจังหวะจุดไฟเผาซะหมดอะไรแบบนั้นก็ไม่เอา"
"ถ้าเธอทำแบบนั้นจริง ๆ พ่อกับแม่คงโกรธตาย"
"บางทีเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกก็เป็นเรื่องดี"
เซี่ยหลี: ...เอาล่ะ ลู่ติ้งหยวนเดาใจฉันเก่งขึ้นเรื่อย ๆ เลอะ เขารู้ได้ไงว่าฉันคิดจะโยนของในห้องนอนพ่อแม่เขาทิ้ง?
ตอนเซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนไปถึงบ้านตระกูลลู่ พ่อกับแม่ของลู่ติ้งหยวนไม่ได้อยู่บ้าน พวกเขาไม่ได้โทรบอกพ่อแม่ก่อน แค่เปิดประตูเข้าไป แล้วก็พาเด็กเล่นอยู่ในบ้าน