บ้านของเซี่ยหลี
แสงจากหลอดไฟฟ้าสาดส่องทั่วทุกมุมของห้องนั่งเล่น ปกคลุมด้วยแสงขาวจ้าจ้า ไม่นุ่มนวลเหมือนแสงอุ่นๆ ในห้องหลังบ้าน
เซี่ยหลีนั่งอยู่บนโซฟาข้างโทรศัพท์ มือหนึ่งถือหูโทรศัพท์แนบหู ฟังเสียงกดรับดังเป็นจังหวะถี่ๆ ข้างใน ถึงจะดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่คิ้วของนางก็ยังขมวดมุ่น
ลู่ติ้งหยวนกลับถึงบ้านก็จัดการอาบน้ำให้ลูกน้อยหัดทะเลก่อนเป็นอย่างแรก จัดการทุกอย่างเรียบร้อย อุ้มลูกชายออกจากห้องน้ำ ก็เห็นภรรยาสุดที่รักยังนั่งขมวดคิ้วมุ่น โทรศัพท์อยู่
เขาลดคิ้วลงเล็กน้อย อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้: “โทรไม่ติดเหรอ?”
เซี่ยหลีพยักหน้า วางหูโทรศัพท์ลง คิ้วขมวดยิ่งกว่าเดิม
“ไม่มีคนรับ ฉันโทรไปหลายสายแล้ว ปลายทางมีแต่เสียงกดรับตลอด
ตามปกติไม่ควรเป็นแบบนี้นะ ลูกสาวบ้านลาวจางพรุ่งนี้เช้ายังต้องไปเรียนขับร้องกับอาจารย์อีก เด็กต้องตื่นแต่เช้า สองสามีภรรยานั่นไม่น่าจะดึกขนาดนี้แล้วยังไม่กลับบ้าน
ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกใช่ไหม?”
บ้านของพวกเขาไม่เคยมีเรื่องปลอดภัยมาโดยตลอด ไม่เคยแม้แต่จะถูกรบกวนด้วยเรื่องวุ่นวาย เพราะว่าพวกเขาอยู่ในเขตทหาร
ช่วงต้นทศวรรษ 80 ยังไม่สงบสุข กฎหมายยังไม่สมบูรณ์ ผู้คนส่วนใหญ่ก็ไม่รู้กฎหมาย หลายคนอุกอาจไร้ขอบเขต ทะเลาะวิวาททำร้ายร่างกาย ฆ่าคนฝังศพเป็นเรื่องที่ไม่แปลก ในยุคที่ยังไม่มีการห้ามปืน การถืออาวุธฆ่าคน ผู้คนจำนวนมากรวมตัวกันถืออาวุธต่อสู้กันก็ไม่น้อย
ไม่งั้นก็คงไม่มีการปราบปรามครั้งใหญ่ในปี 83 ตามมา
ถึงพวกอันธพาลหรือกลุ่มอิทธิพลมืดในท้องถิ่นจะกล้าบ้าบิ่นแค่ไหน ก็ไม่กล้าหือขึ้นไปก่อเรื่องในเขตทหาร ไม่อย่างนั้นก็ต้องเชื่อว่าพิกัดของตัวเองเป็นความลับสุดยอดแน่นอน หรือไม่ก็คิดว่าปืนใหญ่ของกองทัพตายด้านหมดแล้ว