เซี่ยหลีเอาแขนพาดอก ตัวเอนไปข้างหลังเล็กน้อย ยืนกางขายืนอยู่กับที่ สีหน้าแฝงแววข่มขู่เล็กน้อยมองพ่อของตัวเอง "ได้ คราวนี้ฉันนัดเวลาให้แกแล้วนะ ห้ามเบี้ยวฉันอีกเด็ดขาด"
"ฉันนัดแกมาหลายเดือนแล้ว ผลปรากฏว่าแกไม่มีเวลาสักที"
"หมอบอกว่า แกอายุขนาดนี้แล้ว ถ้าแก่กว่านี้จะผ่าตัดยาก"
"แกคิดให้ดี ๆ นะ ระหว่างอยู่ไปยาว ๆ เพื่อสร้างสรรค์ประเทศสังคมนิยมของแก ปกป้องหัวเซี่ยที่แกหวงแหน กับแก่มาแล้ววัน ๆ ปวดหัวใจบ่อย ๆ ไม่มีเรี่ยวแรงจะดูแลอะไร แม้แต่ลูกหลานถูกคนรังแกก็ยังช่วยอะไรไม่ได้"
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: ...
เซี่ยเจี้ยนกั๋วยกมือขึ้นขยี้ขมับ มองลูกสาวตัวเองอย่างขบขัน พูดด้วยน้ำเสียงจนใจ: "หนูไม่พูดจาให้มันร้ายกาจขนาดนั้น พ่อก็จะรักษาคำพูดกับหนูเองแหละ และพ่อก็ไม่ใช่คนพูดแล้วไม่ทำตาม"
สายตาเซี่ยหลีทอดเลยผ่านเซี่ยเจี้ยนกั๋วไป มองไปที่คนที่ยืนเอียงตัวอยู่ในบ้าน เบือนหน้าปิดบังใบหน้าส่วนใหญ่ไว้ ไม่ยอมเผยตัวออกมา หลีซิ่วลี่ แล้วเหลือบมองพ่อแก่ของตัวเองไปหนึ่งที ยกมุมปากข้างหนึ่งขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงนัยยะประชดประชัน
"ที่แกพูดว่าจะรักษาคำพูดกับฉัน แล้วก็ไม่พูดแล้วไม่ทำตามน่ะเหรอ คือการที่ไม่พอใจการสอนของฉัน แล้วทำเอาแม่ฉันร้องไห้เนี่ยนะ?"
หลีซิ่วลี่: ...
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: ... สาบานได้ แม่แก่เขาร้องไห้ ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้จริง ๆ!
เซี่ยเจี้ยนกั๋วกับหลีซิ่วลี่ต่างก็กลัวว่าจะถูกจับได้ สองสามีภรรยาจึงรีบมีปฏิกิริยาตอบโต้ทันที
หลีซิ่วลี่ยิ้ม ๆ เดินออกมาสองสามก้าว พูดกับลูกสาวที่กำลังมาสอบสวนพ่อตัวเองอย่างอ่อนโยน: "หลีหลี ไม่ใช่เพราะเรื่องของหนูหรอก"
"แม่ก็แค่..."
"ตอนที่เดินเข้ามา เห็นข้าวของในบ้าน แล้วจู่ ๆ ก็นึกถึงพี่ชายคนที่สองของหนูขึ้นมา"