เซี่ยหลีช้อนตาขึ้นมองเขาครั้งหนึ่ง สายตาเหมือนกำลังมองคนโง่เง่า
"นายมาหาเรื่องฉัน แล้วยังโยนต้นเหตุมาที่ฉันอีก?
ฉันจะไม่ออกจากเกาะใต้ ไม่ว่าจะถูกใครบังคับด้วยวิธีไหนก็ตาม
และต่อให้ฉันออกจากเกาะใต้ไปแล้ว เหลยคงก็ไม่ตามฉันไปด้วย
เขาปกปิดตัวตนเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง อย่าหวังว่าถ้าฉันเป็นอะไรไปเขาจะยอมจำนน ฝ่ายบนของเกาะใต้ก็ไม่มีทางยอมเช่นกัน
หรือว่านายคิดจริง ๆ ว่าทหารเป็นหมื่นคนยังเอาคนที่วิ่งได้แค่สองขาอย่างเหลยคงไม่อยู่?"
ฮั่วเซวียนคุน: ...
"ใคร ๆ ก็รู้ความจริงข้อนี้ แต่เธอเป็นช่องโหว่เพียงทางเดียว ไม่งั้นก็คงไม่เกิดเรื่องเฉินเจินเจินขึ้น"
เซี่ยหลีเลิกคิ้วมองเขา "เรื่องเฉินเจินเจินเป็นเพราะฉัน ถึงทำให้คน ๆ นั้นถูกใส่ร้ายงั้นเหรอ?
ฉันจำได้ว่าคนที่แจ้งความคือเฉิงเสวี่ยไม่ใช่เหรอ?"
ถ้าเฉิงเสวี่ยต้องการเล่นงานเธอ คิดหาวิธียัดเยียดตัวตนเหลยคงให้เธอ หรือแม้กระทั่งใส่ร้ายว่าเธอคือเหลยคง เพื่อให้คนที่ไม่ต้องการให้หัวเซี่ยเจริญรุ่งเรืองฆ่าผิดพลาดก็ไม่ปล่อยไป ฆ่าเธอทิ้งก็ยังพอเข้าใจได้
แต่การไปแจ้งความตระกูลเฉินมันเรื่องอะไรกัน? ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเฉินเจินเจินยังไม่ถึงขั้นที่ถ้าเฉินเจินเจินเป็นอะไรไป เธอจะต้องเสียใจจนแทบอยู่ไม่ไหว
คำพูดนี้ฟังยังไงก็แปลก ๆ เหมือนกับจงใจโยนความผิดใส่หัวเธอ
ตอนนี้ฮั่วเซวียนคุนไม่สนใจว่าเซี่ยหลีจะคิดยังไง ตอนนี้เขามองเซี่ยหลีไม่เข้าตาทั้งสองข้าง
แต่ก็ไม่ได้โกหกเธอ "เรื่องตระกูลเฉินแต่เดิมมีคนคิดจะเล่นงานฝ่ายบนของเขตทหาร ถ้าปล่อยไว้อีกปีสองปีจะลากคนจำนวนมากมาด้วย