เสียงแหบแห้งของฮั่วเซวียนคุนเอ่ยขึ้นช้า ๆ: "ฉันจะพยายามช่วยเหลือเธอให้เต็มที่ เธอพักผ่อนให้ดี อย่าเหนื่อยเกินไป
ฉันขอออกไปสูดอากาศหน่อย"
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นนั่ง ก้าวยาว ๆ ไปที่ประตู เปิดประตูด้วยมือที่สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่อยู่ แล้วรีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
ฟางจิ้งฮุยมองตามแผ่นหลังที่เลือนลางของฮั่วเซวียนคุนผ่านสายตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตา น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง
มือที่สั่นเทาแตะลงบนท้องเบา ๆ เสียงพูดแฝงไปด้วยความสะอื้น
"แต่แรกก็ไม่อยากให้ลูกมาเกิดบนโลกนี้เพื่อมาทนทุกข์ แต่ไม่คิดเลยว่าลูกจะยังมีประโยชน์แบบนี้
เขาทะนุถนอมลูกขนาดนั้น ต้องรักลูกดั่งดวงใจเป็นแน่
แต่ต่อไปฉันจะเผชิญหน้ากับลูกยังไงดี?
ลูกรึจะโกรธที่ฉันทำแบบนี้?"
คืนนั้น ฟางจิ้งฮุยลืมตามองเพดานอยู่อย่างเงียบ ๆ ตลอดทั้งคืน