หัวหน้าหมู่บ้านอีกคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งอายุราว 30 ต้น ๆ เห็นท่าทีของหวงคุยเหวินที่พยายามสุดชีวิตห้ามประชาชนไว้ ก็มองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
เขาขมวดคิ้วแล้วตวาดว่า "เทพธิดาพูดอย่างไรก็ต้องเป็นอย่างนั้น เทพธิดาให้สะสมบุญทำความดี แล้วแกทำไมไม่ลงมือทำล่ะ!?"
พูดจบ เขาก็ยื่นมือตบปืนลูกซองตะกั่วรุ่นใหม่ที่เหน็บอยู่ริมเอวของหวงคุยเหวิน น้ำเสียงแฝงความรู้สึกเสียดายที่เหล็กไม่กลายเป็นเหล็กกล้า
"ลองนึกถึงอาวุธพวกนี้ที่ติดตัวแก อาวุธครบมือของชาวบ้านในหมู่บ้านแก อันไหนไม่ใช่ของที่เทพธิดาให้มาล่ะ!?
ถ้าไม่มีเทพธิดา ทั้งหมู่บ้านของเจ้าคงถูกพวกอเมริกันกัดกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษผง เจ้ามันมีหัวใจหรือไม่มีกันแน่!?
ตอนนี้เทพธิดาถึงเวลาที่ต้องใช้พวกเรา เจ้ากลับอยากหนี สำนึกบาปของเจ้ามันไม่เจ็บหรือไง?"
หวงคุยเหวินถูกด่าจนหน้าแดงถึงหู แต่ก็ยังเม้มปากแน่น ไม่ยอมประนีประนอมแม้แต่นิดเดียว
เทพธิดามีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับพลังอำนาจจากเทพเจ้าเสริมไว้ ย่อมเก่งกว่ากองกำลังอื่นจริง
แม้ศัตรูจะมีจำนวนเท่ากับพวกเขา เขาก็ยินดีตามเทพธิดาไปสู้กับพวกอเมริกัน
แต่นั่นมัน 90,000 คน!
คนแค่นี้ของพวกเขาจะไปสู้ยังไง? พวกนี้บ้าไปแล้วหรือ?!"
เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ความตั้งใจที่ตัดสินใจไว้กลับไม่อ่อนข้อลงเลย
"ก็...ก็นี่มันก็เพื่อเอาชีวิตรอดทั้งนั้น!?
แกแทนตัวแกเองได้ แต่แกจะแทนคนทั้งหมู่บ้านได้ด้วยเหรอ? ใครบอกว่าพวกเขายอมตายไปกับแก!?"