เซี่ยหลีนั่งลงข้างโต๊ะ หยิบลูกอมออกมาจากกระเป๋าสองห่อให้ต้าเป่า
สายตาทอดไปที่สามีภรรยาตระกูลเซี่ยที่ใบหน้าเปี่ยมล้นด้วยความปลื้มปีติ แล้วถามซ้ำอีกครั้ง
"พวกคุณเป็นอะไรกัน? ดีใจอะไรกันนักหนา?"
หล่อนถึงกับรู้สึกว่า ความดีใจของคุณลุงเซี่ยในตอนนี้ถึงขีดสุดแล้ว ต่อให้หล่อนวิ่งไปยั่วโมโหเขาตอนนี้ เขาก็คงไม่ไล่ตีหล่อนเป็นแน่
นี่ไม่ใช่ความดีใจธรรมดาๆ เลย
เซี่ยเจี้ยนกั๋วได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองนอกบ้าน ยืนยันว่าไม่มีใครอื่นอยู่ข้างนอกแล้ว จึงเอ่ยปากว่า "ลุงหลิวของเธอได้ข่าวมาว่า ทางเบื้องบนมีทีท่าจะให้ครอบครัวเรากลับสู่ตำแหน่งเดิม"
มือที่เซี่ยหลีหยิบของฝากพื้นบ้านออกมาไม่หยุดชะงักลง คิ้วของหล่อนขมวดเข้าหากันทันที
เงยหน้ามองพ่อด้วยความฉงน "จู่ๆ ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ?"
ลู่ติ้งหยวนก็มองไปที่เซี่ยเจี้ยนกั๋วด้วย เห็นได้ชัดว่ายังไม่รู้ข่าวนี้
เซี่ยเจี้ยนกั๋วเห็นสีหน้าลูกสาวไม่ค่อยดีนัก คิ้วของเขาก็ขมวดตามไปด้วยโดยไม่รู้ตัว
"เขาบอกว่าเพราะตอนนี้คนพวกนั้นเริ่มเสียเปรียบ องค์กรจะพยายามหาทางให้ครอบครัวเรากลับสู่ตำแหน่งเดิมและกลับเข้าเมืองโดยเร็วที่สุด