เซี่ยหลีกับพวกเขาไม่ได้แจ้งเรื่องการกลับมากับครอบครัวทหารล่วงหน้า
รถเพิ่งจะมาถึงกองทหาร ทุกคนก็แยกย้ายกันที่ลานฝึก ต่างคนต่างกลับบ้านของตัวเอง
เซี่ยหลียื่นมือไปทางลู่ติ้งหยวนที่ช่วยถือกระเป๋าให้ตัวเอง พูดว่า "ส่งฉันมาเถอะ ฉันถือไหว"
ลู่ติ้งหยวนไม่แม้แต่จะกะพริบตา ถือของของเธอมุ่งหน้าไปทางครอบครัวทหาร
"ไม่ไกล เดี๋ยวส่งแกถึงบ้าน"
"กระเป๋าสามใบ แกจะถือยังไง?"
"แล้วฉันก็อยากคุยกับแกเรื่องตารางฝึกของหมวดสี่พวกแกต่อพอดี จะได้คุยกันระหว่างทาง"
คำพูดนี้เซี่ยหลีไม่เชื่อเลยสักนิด
ยังเป็นคำพูดเดิม ๆ ผู้บังคับกองร้อยของพวกเธอยังไม่ตาย จะไปถึงคราวที่ผู้บังคับกองพันต้องมาหาเธอเพื่อคุยเรื่องการฝึกโดยเฉพาะได้ยังไง?
ถึงแม้ลู่ติ้งหยวนจะบอกเธอว่าอยากคุยเรื่องอู่ต่อเรือ ยังฟังดูน่าเชื่อถือกว่าอีก
ส่วนสัมภาระ...
ตอนไปเธอถือไปหนึ่งห่อ แต่ตอนกลับเธอซื้อของฝากประจำถิ่นมาอีกสองห่อใหญ่