เซี่ยหลีสูดลมหายใจลึก ๆ ข่มความโกรธที่ลุกโชนจากอกขึ้นไปถึงกระหม่อม จนความคิดในหัวเหลืออยู่แต่เสียงตะโกนซ้ำ ๆ ว่า "อยากจัดการคนพวกนั้นให้ตาย" ให้เงียบลงได้ไม่มาก
สูดลึกอีกครั้ง จึงรู้สึกสุขุมขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า "ฉันเข้าใจแล้ว ไปดูแม่กันก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง"
ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าแม่ของเธออีกแล้ว
อยากจะแก้แค้น ภายหลังค่อยแก้ให้ถึงที่สุดก็ยังทัน
จะเป็นฝีมือประเทศเหมาจื่อหรือไม่ก็ช่าง คนที่มีส่วนร่วมในเรื่องนี้แม้แต่คนเดียว อย่าหวังว่าจะได้จบดี
ถ้าไม้ไม่ฟาดหลังตัวเอง คนก็จะไม่มีวันรู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน มีแต่เมื่อเจ็บถึงตัวเองเท่านั้นที่จะรู้ว่ากลัว
ด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกครั้งนี้ ต้องวางกติกากับคนพวกนั้นให้ชัดเจน ตราบใดที่เธอยังไม่ตาย คนเหล่านี้ก็ต้องหมอบเงียบ ๆ อยู่อย่างสงบสุข ใครก็ห้ามแตะต้องครอบครัวของเธอ
เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนมาถึงโรงพยาบาลในเวลาไม่นาน
ทั้งคู่วิ่งเหยาะ ๆ มาจนถึงห้องผู้ป่วยของหลีซิ่วลี่ เมื่อถึงหน้าประตูก็ผ่อนฝีเท้าลงพร้อมกันอย่างเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องอย่างเงียบสงบ
ภายในห้องผู้ป่วย
ผนังสีขาวล้วนมีเส้นคาดสีเขียวระดับเอวลงมา โทนสีดูเย็นชา บางจุดที่ผนังหลุดร่อนไปตามกาลเวลา บางแห่งยังมีคราบปูนสีเทาติดอยู่ ดูเก่าและทรุดโทรม
ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนจนรับไม่ได้
เตียงผู้ป่วยเตียงเดี่ยววางชิดผนังด้านหนึ่งของห้อง
หลีซิ่วลี่นอนนิ่งอยู่ตรงนั้น เงียบสงบราวกับภาพวาด
น้ำเกลือในถุงน้ำเกลือไหลลงตามสายยางยางทีละหยด ๆ ไหลลงสู่ร่างของหลีซิ่วลี่ที่นอนนิ่งบนเตียง