ใบหน้าของเซี่ยหลีทันทีที่หน้าบึ้งตึง ในใจก็เริ่มรำคาญหนัก
ฝั่งนี้ยังจัดการไม่เสร็จเลย อีกฝั่งก็เกิดเรื่องใหม่ขึ้นอีกแล้ว
ต่อกันเป็นระลอก ๆ แบบนี้ จะมีที่สิ้นสุดกันบ้างไหม ถ้าบอกว่าไม่มีใครอยู่เบื้องหลังวางกลอุบาย เธอจะตายก็ไม่เชื่อ
เธอสูดลมหายใจลึก ๆ หันไปมองทางเหอจวิน ถามเสียงเย็นว่า "เกิดอะไรขึ้น"
สีหน้าของเหอจวินตอนนี้ย่ำแย่มาก
เพราะไม่กล้าเสียเวลา เขารีบวิ่งกรูเต็มฝีเท้ามาตลอดทาง ตอนนี้หน้าผากเต็มไปด้วยหยดเหงื่อเม็ดใหญ่ แม้แต่ลมหายใจก็ยังหอบไม่ทันสม่ำเสมอ
แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ไม่มีเวลาให้หอบพักเลย
เขามองเซี่ยหลีด้วยสีหน้าหนักอึ้ง เอ่ยเสียงตรงหนักว่า "คุณป้าหลี่ปวดท้อง ไม่ใช่เพราะกินของไม่ดี แต่เป็นเพราะมีคนใส่ยาเคมี
ตอนนี้ส่งตัวเข้าโรงพยาบาลแล้ว"
เซี่ยหลี: !!!
น้อยแมวน้ำ: !!!!
ใบหน้าของเซี่ยหลีบิดเบี้ยวขึ้นทันตา มือที่กำแขนของหญิงชาวนากลับออกแรงกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
"อ๊า——!"
หญิงชาวนาส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างน่าสะพรึง สายตาที่มองเซี่ยหลีบิดเบี้ยวราวปีศาจ เปิดปากจะด่าทอออกมา
ตอนนี้เซี่ยหลีไม่มีอารมณ์สนใจเรื่องของเด็กชายที่ตายไปแล้ว ยิ่งไม่มีอารมณ์สนใจหญิงวัยกลางคนที่กำลังโวยวายอย่างบ้าคลั่งอยากเห็นลูกชายตัวเอง
เธอปล่อยมือที่ฉุดหญิงชาวนาออก ผลักตัวหญิงไปที่ทหารหนุ่มที่วิ่งมาดูแลรักษาความสงบ แล้วพูดเสียงเย็นว่า "อย่าปล่อยให้มันทำลายโควตาเหตุการณ์"
พูดจบ เธอก็ไม่สนใจคำด่าของหญิงชาวนา และสีหน้าแปลกใจหรือตกตะลึงของคนอื่นอีกต่อไป
เธออุ้มเด็กแล้ววิ่งกรูไปทางที่จอดรถ
ยังไม่ทันไปถึงที่จอดรถ ลู่ติ้งหยวนก็นำคนขับรถออกมารับเซี่ยหลีที่กำลังวิ่งมาทางนั้น
เมื่อเห็นเซี่ยหลี เขารีบพยุงตัวเข้าไปที่ขอบประตูรถ แขนยาวยืดออก ใช้มือเดียวเกี่ยวมือจับประตู รีบเปิดประตูฝั่งเซี่ยหลีออก แล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า "ขึ้นรถ"