บ้านเซี่ยหลี่
ลู่ติ้งหยวนยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้าในห้องน้ำ มือถือขวดน้ำมันเมล็ดเรพซีด จ้องมองตัวเองในกระจก พลางทาน้ำมันลงบนใบหน้าทีละนิด แล้วนวดเบาๆ บนผิวที่เริ่มแดงบวมเล็กน้อย ทว่ารอยปากกายังคงอยู่
วันนี้ทั้งลูกชายและสะใภ้ไม่อยู่บ้าน เขาจึงต้องอยู่บ้านคนเดียวตลอดทั้งวัน ไปทำงานก็ไม่ได้ ว่างจนแทบคลั่ง สมองเอาแต่คิดหาวิธีลบรอยขีดเขียนที่เซี่ยหลีวาดไว้บนหน้า แต่ลองมาสิบกว่าวิธีแล้วก็ไม่ได้ผลเลย
รอยจากปากกาเมจิกชนิดน้ำมันเหมือนถูกเชื่อมติดกับใบหน้า ทุกครั้งที่เปลี่ยนวิธี รอยปากกาบนหน้าก็จางลงบ้าง แต่กว่าจะรักษาให้หายขาด ลบรอยทั้งหมดได้ ยังอีกไกลราวกับกำแพงเมืองจีน
พอตกเย็น ลูกชายกับสะใภ้กลับมา เขาก็พอจะมั่นใจได้แล้วว่าเรื่องเป็นอย่างที่สะใภ้พูดจริงๆ รอยปากกาบนใบหน้าของเขาคงต้องใช้เวลาสองสามวันให้ผิวหนังค่อยๆ สลายมันไป จึงจะหายไปอย่างหมดจด
สองสามวันนี้เขาคงต้องอยู่บ้านตลอด ไปทำงานไม่ได้
นากน้อยยืนตัวตรงอยู่หน้าประตูห้องน้ำ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมดำจ้องมองพ่อ เห็นเขาทาน้ำมันบนใบหน้าแล้วก็เอียงหัวน้อยๆ
เสียงเล็กๆ นุ่มนิ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “พ่อครับ แม่ให้ผมมาล้างหน้าครับ”
ถึงอีกเดี๋ยวอาจจะโดนแม่จัดการก็เถอะ แต่นากน้อยไม่คิดจะบอกพ่อที่เข้าข้างแม่ทุกครั้งหรอก
ลู่ติ้งหยวนถอยหลังสองก้าวเงียบๆ ก่อนจะหยิบม้านั่งตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ มาวางไว้หน้าอ่างล้างหน้าให้ลูกชาย
เขาบอกลูกชายเสียงเบาว่า “ล้างเลย”
นากน้อยทำหน้าเคร่งขรึม ใบหน้าประณีตที่เริ่มมองเห็นเค้าของเซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวน พยักหน้าให้ลู่ติ้งหยวนเบาๆ อย่างผู้ใหญ่ ก่อนจะปีนขึ้นไปบนม้านั่งอย่างว่าง่าย ยืนอยู่บนนั้นแล้วใช้มืออวบป้อมทั้งสองข้างถูนิ้วมือทีละนิ้ว แม้แต่ซอกนิ้วก็ไม่เว้น ล้างมืออย่างตั้งอกตั้งใจ