เซี่ยเจี้ยนกั๋วไล่ลูกสาวตัวเองจนเริ่มเหนื่อย เขาทำหน้ากวนๆ โบกมือให้เซี่ยหลี
"เอาล่ะ พอได้แล้ว รีบเก็บของกลับบ้านเถอะ
ต่อไปอย่าพาเสี่ยวไห่ถ่าก่อเรื่องอีก เธอกับติ้งหยวนก็ต้องสอนความคิดให้เด็กด้วย เด็กยังเล็ก ยังไม่ตั้งรูป... ยังไม่ได้กำหนดแนวคิด ต้องให้เขามีแนวคิดที่ถูกต้อง ต้องเป็นคนดีมีคุณธรรม
โดยเฉพาะต้องแยกให้ออกระหว่างสหายกับศัตรู!
เรื่องนี้เดี๋ยวฉันจะบอกติ้งหยวนด้วย เธอก็อย่าไปสอนอะไรแปลกๆ ให้เด็กบ่อยๆ
เดี๋ยวเด็กจะเพี้ยนเพราะเธอ!"
เซี่ยหลี: ...
เซี่ยหลีไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง มองหน้าพ่อ ชี้นิ้วไปที่ตัวเอง เสียงดังขึ้นหลายระดับ: "ฉันอุตส่าห์พาเด็กมาไกลขนาดนี้เพื่อมาหาพ่อ สองชั่วโมงก็ไล่ฉันกลับแล้วเหรอ?
ไม่ชวนฉันกินข้าวที่บ้านสักมื้อเลยเหรอ?!
ไม่ใช่นะ ลุงเซี่ย ตอนที่ลุงยังไม่เกษียณ ปฏิบัติกับฉันราวกับแก้วตาดวงใจ อยากจะกดฉันไว้ในมือทุกวัน คอยเร่งเร้าให้ฉันทำเพื่อชาติ