ลู่ติ้งหยวนมองลูกชายของตัวเองที่คิดอะไรแปลกประหลาดสืบทอดมาจากภรรยามาเต็มๆ ในใจก็อดขำไม่ได้
เขายกมือลูบหัวเจ้าลูกนากทะเลตัวน้อย ลูบจนหัวลูกนากทะเลเอนไปเอนมา แล้วจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แผ่วเบา “ในฐานะทหารต้องมีความรับผิดชอบ ในฐานะผู้ชายก็เช่นกัน
ต้องปกป้องผู้ที่อ่อนแอ ต้องทำประโยชน์ให้ประเทศชาติ แบกความรับผิดชอบบนบ่าของตัวเองให้ได้
เจ้านากทะเลตัวน้อยเป็นลูกผู้ชายตัวน้อย มาสัญญากับพ่อสักข้อดีไหม?”
เจ้าลูกนากทะเลพอได้ยินว่าตัวเองเป็นลูกผู้ชายตัวน้อย ก็นั่งตัวตรงขึ้นในอ้อมแขนของพ่อ มองตาพ่อแล้วกระพริบตาโต ถามอย่างจริงจัง “อะไรเหรอ?”
ลู่ติ้งหยวน “ถ้าพ่อไม่อยู่จริงๆ สักวัน เจ้านากทะเลก็ต้องทำหน้าที่ลูกผู้ชาย ปกป้องแม่ให้ดี เข้าใจไหม?”
เจ้าลูกนากทะเลขมวดคิ้วเล็กน้อย ใช้เวลาแค่ 0.01 วินาทีก็ปิดลูปตรรกะของตัวเองได้สำเร็จ แล้วตอบอย่างจริงใจ “แม่เป็นคนที่เก่งที่สุด ไม่ต้องการให้ใครปกป้อง
นากทะเลจะพยายามไม่เป็นตัวถ่วงของแม่”
ลู่ติ้งหยวน: …
“ฮ่าๆๆๆๆๆ อี๊ๆๆๆๆๆ!!!”
เสียงหัวเราะประหลาดลั่นดังมาจากนอกประตูห้องน้ำทันที
เซี่ยหลีพิงกำแพงอยู่นอกห้องน้ำ ฟังพ่อลูกคู่นี้แอบพูดกันมาซะนานแล้ว ตอนแรกฟังลู่ติ้งหยวนเล่าความหลังด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ก็ยังคิดว่าเจ้าคนนี้เอาความผิดมาใส่ตัวไปหมดทุกอย่าง
ตอนนั้นที่ไม่ได้ไปอยู่กับเขาที่หน่วยทหาร ก็เพราะเธอไม่อยากไปทนทุกข์กับเขาต่างหาก ถึงไม่ได้ไปภาคตะวันตกเฉียงใต้ ต่อมาเขาถูกคนใส่ร้าย ก็แค่เรื่องของเวลา ไม่มีหลักฐานชัดเจนก็ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก เป็นเขาที่คิดมากแล้วโมโห ถึงได้ไปทำเรื่องใหญ่ที่เมียนมา