เซี่ยหลีไม่เคยกินของแบบนี้มาก่อน แผ่นบาง ๆ ชิ้นเล็ก ๆ ดูกรุบกรอบหอมกรุ่น ได้กลิ่นหอมมะพร้าวแต่ไกล
นางยื่นมือไปหยิบชิ้นหนึ่ง ขึ้นมาดมดูก็เป็นกลิ่นมะพร้าวแท้ ๆ ดูจากการตากตอนหมักเนื้อสดใหม่
ใส่ปากเคี้ยวดู
ไม่ค่อยหวาน แต่กรุบกรอบหอมอร่อยมาก
เซี่ยหลียิ้มแล้วพูดว่า "งั้นฉันขอรับไว้แทนอาจารย์ก่อนนะ เมื่อไรสถานการณ์ดีขึ้น ถ้าฉันมีโอกาสได้เจอท่าน ฉันจะบอกความรู้สึกของพวกคุณให้ท่านทราบ
ขอบคุณที่ใส่ใจนะคะ"
ซื่อเจียวไม่ได้หวังให้เซี่ยหลีเอาของพวกนี้ไปให้เหลยคง พอได้ยินนางพูดแบบนั้น กลับยิ้มออกมา
น้ำเสียงคลุมเครือเล็กน้อยพูดว่า "ถ้าจะขอบคุณ คงขอบคุณฉันคนเดียวไม่ได้หรอก
นี่เป็นสิ่งที่ฉันกับอวิ๋นอี้ตากด้วยกัน
เขารู้ว่าของพวกนี้ทำไว้ให้เธอกิน ตอนตากนั่นตั้งใจสุด ๆ แทบอยากจะเช็ดแผ่นหินตากถึงสิบรอบ!
ถ้าเธอชอบกิน คราวหน้าฉันจะให้อวิ๋นอี้ทำความสะอาดให้อีก รับรองว่าสะอาดแน่นอน!"
หลีซิ่วลี่จิบน้ำหนึ่งคำแล้วไม่พูดอะไร
ลูกสาวชอบใคร ไม่อยากยุ่งด้วย คิดว่าลูกสาวมีวิจารณญาณพอจะเลือกคนที่ตัวเองชอบและเหมาะสมที่สุด
ตอนนี้แค่อย่าเป็นตัวถ่วงให้ลูกก็พอแล้ว
เซี่ยหลีถึงจะปกติไม่ค่อยรู้จักฟังเสียงลมเสียงคลื่นทะเล แค่ไหน แต่ตอนนี้ก็ฟังออกว่าซื่อเจียวกำลังจะจับคู่ให้ พูดทันทีว่า "พี่สะใภ้คงเข้าใจผิดแล้ว