เมื่อผู้คนจากไป เตียวเสียนซานได้ซ่อนของทั้งหมดไว้ในห้องใต้ดินหลังร้าน และใช้ฟางคลุมไว้อย่างดี
เมื่อออกมาจากห้องใต้ดิน เตียวเสียนซานเห็นภรรยาของเขาถูกห่อเสื้อผ้าหนาจนดูเหมือนบะจ่าง แถมยังเผยให้เห็นเพียงดวงตาเป็นรอยผ่าเล็ก ๆ ยืนอยู่บนปากห้องใต้ดิน ยื่นมือมาจะดึงเขาขึ้นไป ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้ากังวลทันที
“เฮ้อ อากาศหนาวขนาดนี้ เธอออกมาทำไม?
รีบกลับเข้าไปข้างในเถอะ หมอบอกว่าร่างกายของเธอถูกใช้งานหนักเกินไปหลายปี ทำลายรากฐานสุขภาพ ต้องดูแลเหมือนเฉียนเฉียน ไม่เช่นนั้นจะกระทบอายุขัย ทนหนาวไม่ได้หรอก
เธอยืนรอข้างนอกแบบนี้ ถ้าเป็นหวัดจะทำยังไง?”
พูดพลาง เขาไม่ได้จับมือภรรยา แต่ปีนขึ้นมาด้วยตัวเองอย่างใช้แรง กลัวว่าจะดึงภรรยาที่ร่างกายอ่อนแอลงไปในห้องใต้ดิน
ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีพละกำลังแข็งแกร่งเหมือนผู้บังคับบัญชาของครอบครัวพวกเขา ที่สามารถเหวี่ยงคนขึ้นฟ้าด้วยมือข้างเดียวได้
ภรรยาของเขาเป็นคนป่วย ต้องดูแลอย่างทะนุถนอม
ผู้หญิงที่ถูกห่อเหมือนบะจ่าง ผ้าพันคอพันไว้จนเหลือเพียงรอยผ่าเล็ก ๆ แทบจะมองไม่เห็นดวงตา ได้ยินสามีพูดเช่นนั้น จึงตอบด้วยเสียงเบานุ่ม อ่อนโยน พร้อมรอยยิ้ม “ฉันใส่เสื้อหนาขนาดนี้ไม่หนาวเลย
คุณอยู่คนเดียวที่นี่ทำงานอย่างตึงเครียด ฉันจะคอยระวังให้เอง!”
เตียวเสียนซานถอนหายใจ “ได้ ฉันจัดการที่นี่เสร็จแล้ว
ฟ้ามืดแล้ว พรุ่งนี้เฉียนเฉียนของเรายังต้องไปโรงเรียน เรากลับบ้านกันเถอะ”
ภรรยาของเตียวเสียนซานที่ถูกห่อเหมือนลูกบอล “ได้!”
…
เช้าวันงานเลี้ยงรับน้องของเจ้าตัวนากทะเลน้อย
เซี่ยหลีตื่นนอนตอนสิบโมงกว่า รู้สึกว่าการนอนครั้งนี้ถือว่าใช้ได้พอประมาณ