สามวันก่อน คืนที่เซี่ยหลีโทรหาจางเหลาซาน
ในร้านป้าย "รับซื้อของเก่า" ใกล้ถนนหลิวลี่ฉาง มีเพียงแสงตะเกียงสีเหลืองหรี่ดวงเดียว สว่างมัวหม่น
"ตุบ!"
ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง สวมชุดทำงานผ้าดิบสีน้ำเงิน ใส่หมวกยอดแหลมแบบประชาชน ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นตรงหน้าจางเหลาซานที่ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์อย่างแรง
บนตัวและใบหน้าของเขามีฝุ่นสีเทาที่เช็ดไม่สะอาด ผิวคล้ำเกลื่อนไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาที่ดูเงียบขรึม บุรุษผู้นี้ดูเป็นคนที่ตากแดดตากลมมาทั้งชีวิต
ตอนนี้ เขาเหลือบสายตาอ้อนวอนมองจางเหลาซาน น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้น: "พี่สาม ครั้งนี้ถือว่าผมขอร้องพี่ได้ไหม?
ของชุดนี้ผมเก็บไว้ในมือนานเกินไปไม่ได้จริง ๆ เมียกับลูกผมเกิดเรื่องขึ้น พวกผมต้องไปตามหาพวกเขา ผมไม่มีเวลาจำหน่ายของพวกนี้ พี่ช่วยผมครั้งนี้ที ได้ไหม?!"
จางเหลาซานไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดจาเกลี้ยกล่อมนานขนาดนี้แล้วไม่ได้ผล สุดท้ายถึงกับคุกเข่าตรงหน้าเขาให้ช่วยกระจายของ เขารู้สึกทั้งร้อนใจและจนใจ สีหน้าเผยความลำบากใจและความกังวลที่เห็นใจอย่างจริงใจทันที
เขารีบก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ยื่นมือดึงชายที่คุกเข่าอยู่บนพื้น พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน: "นี่นายทำอะไรเนี่ย? หลานเฉียน ลุกขึ้นเร็วเข้า!
เราสองคนเป็นอะไรกัน? พ่อนายเคยช่วยชีวิตพ่อฉันไว้ เราสองคนโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังเปลือยก้นวิ่งเล่น ตอนที่ลูกสาวฉันต้องกินยา นายก็ให้ฉันยืมเงินมาไม่น้อย ตอนที่บ้านฉันไม่มีข้าวลงหม้อ นายก็ให้บ้านฉันยืมข้าวมาไม่น้อย นี่แหละถึงทำให้ลูกสาวฉันรอจนถึงวันที่รักษาได้
ไม่งั้นเฉียนเฉียนอาจจะจากไปนานแล้วก็ได้
ถ้านายมีเรื่อง ฉันจะไม่ช่วยได้ยังไง?