ขุดเขาสีเขียวครามทอดยาวเรียงรายไปไม่สิ้นสุด ราวกับไม่มีวันเห็นเส้นทางสุดปลาย
บนถนนภูเขาคดเคี้ยว ขบวนรถสีเขียวมะกอกที่บรรทุกเถ้ากระดูกของผู้พลีชีพกำลังเดินทางกลับบ้านโดยมีชาวบ้านเดินตามอารักขา บรรยากาศทั้งขบวนตึงเครียดและเศร้าหนัก
แถวเดินยาวเหยียดมองไม่เห็นปลายฝั่ง ชาวบ้านที่เดินตามรถจัดแถวกันต่อท้ายยาวหลายลี้
มีแต่ชาวชายแดนเท่านั้นที่รู้ดีในใจว่าสงครามต้านอเมริกาช่วยเวียดนามที่เกิดขึ้นครั้งนั้นมีความหมายกับพวกเขามากเพียงใด
ในปีนั้น หากอเมริกายึดเวียดนามได้สำเร็จและยกมาล้อมโอบ สำหรับพวกเขาแล้วย่อมเป็นหายนะที่ร้ายกาจที่สุด
แล้วสงครามโต้กลับเวียดนามครั้งนี้ มันก็คือการสานต่อของสงครามต้านอเมริกาช่วยเวียดนามในปีนั้นไม่ใช่หรือ
ถ้านักรบเหล่านั้นในสงครามต้านอเมริกาช่วยเวียดนามไม่ได้ออกรบ ราวสิบกว่าปีก่อน ชาวชายแดนอย่างพวกเขาคงต้องใช้ชีวิตอยู่ทั้งที่ถูกเวียดนามรบกวนยุ่งยาม ต้องตื่นตระหนกทุกวันไปแล้ว
พวกเขาจึงขอบคุณเหล่าผู้พลีชีพที่เสียชีวิตในสมรภูมิเหล่านี้จากใจจริง
เซี่ยหลีนั่งอยู่แถวหลังของรถ วางศอกพิงขอบหน้าต่าง เท้าคาง ปล่อยลมหนาวแรงของวันนี้พัดปะทะใบหน้า
สายลมแรงทำให้เส้นผมของเธอรุงรัง ดุจอารมณ์ห่อเหี่ยวของเธอในตอนนี้
สายตาเฉลียวมอง เซี่ยหลีมองเห็นผ่านกระจกมองหลังว่าชาวบ้านเหล่านั้นยังเดินตามขบวนของพวกเธอมาเป็นระยะทางยาวไกล
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปบอกลู่ติ้งหยวนว่า "คนข้างหลังเดินตามมานานแล้วใช่ไหม ไม่งั้นให้พวกเขากลับบ้านไปเถอะ
เดินตามขบวนรถมันเหนื่อยชะมัด"
พวกเขานั่งกันอยู่ในรถ ไม่มีอะไรลำบาก แต่คนที่เดินตามข้างหลังน่ะเหนื่อยจริง ต้องใช้สองขาล้วน ๆ ก้าวเท้าบนถนนภูเขาที่ขรุขระ