สายตาของเชียหลี่ไม่เคยหลุดจากเหล่าทหารที่แจกแจงชื่อทีละคนต่อทีละคนอยู่บนแนวชายแดน เธอตอบลู่ติ้งหยวนด้วยเสียงเบา
“งั้นก็รอกลับไปโทรหาครอบครัวของพวกเขา ถามความเห็นของทางบ้านก่อนแล้วกัน”
เชียหลี่เองไม่เชื่อเรื่องผีสางวิญญาณอะไรหรอก สำหรับการไว้อาลัยผู้ล่วงลับ เธอเชื่อมากกว่าว่ามันไม่ใช่การส่งของกินของดื่มเงินทองให้ผู้ตาย แต่เป็นความคิดถึงของคนที่ยังมีชีวิตที่มีต่อผู้จากไป
บางคนคิดถึงใครสักคน ก็อยากไปเห็นด้วยตาตัวเองถึงทุกสิ่งที่เขาทิ้งไว้ในโลกนี้ แต่บางคนคิดถึงใครสักคน กลับกลัวว่าการได้เห็นร่องรอยเดิม ๆ ที่เขาทิ้งไว้จะยิ่งเจ็บปวดใจ จึงทำใจไม่ได้ที่จะไปดู
เชียหลี่ไม่อยากตัดสินใจแทนพี่น้องทหารเหล่านี้ แต่เธอเชื่อว่าทุกคนพูดตรงกันในคืนงานเลี้ยงก่อนยุทธการครั้งสุดท้าย: อยากได้เจอกับครอบครัวของตัวเอง
จะกลับภูมิลำเนาเดิมเพื่อฝังศพหรือไม่ ขึ้นอยู่กับความประสงค์ส่วนตัวของครอบครัวทหารผู้เสียสละทุกคน
ลู่ติ้งหยวนก็รู้ว่าตอนนี้เซี่ยหลีรู้สึกเศร้า อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก เขายกมือขึ้นเคาะเบา ๆ ที่ต้นแขนของเธอเพื่อปลอบใจ แล้วเสนอเสียงเบา “อีกไม่นานก็ต้องเชิญโลงศพไปส่งที่ค่ายทหารเพื่อเปลี่ยนขบวนแล้ว หรือเราไปรอในรถกันก่อน?”
เชียหลี่ถอนสายตาจากเหล่าทหารหนุ่มที่แจกแจงชื่อกลับมา พยักหน้าให้ลู่ติ้งหยวน
พอสายตาเบี่ยงเบน ก็ไปหยุดอยู่ที่เชียต้าเป่าที่เพิ่งส่งกระดูกลงรถแล้วเดินมาอยู่ข้างเธอไม่นาน