เซี่ยหลีมองลู่ติ้งหยวนด้วยสีหน้าตกตะลึง แววตานั้นซึมซับไปด้วยความสงสารอยู่ไม่น้อย
โชคชะตาของผู้ชายคนนี้มันบิดเบี้ยวถึงขั้นไหนกันแน่?
ไปปฏิบัติภารกิจพร้อมกับเพื่อนสมัยเด็กหนึ่งคน เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานตายหมด รอดกลับมามีแต่เขาเพียงคนเดียว
แล้วผลปรากฏว่าในบรรดาผู้บงการเบื้องหลัง กลับมีหนึ่งคนที่เป็นอีกเพื่อนสมัยเด็กของเขาเอง?
ชาติภาระอันใด? เวรกรรมอันใด?
ลู่ติ้งหยวนยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “พวกเราทุกคนเติบโตมาจากหมู่บ้านทหารเหมือนกัน เด็กอย่างพวกเราโตขึ้นแล้ว ความปรารถนาอันดับแรกก็คือเข้ารับราชการในกองทัพ
เพิ่งเหลี่ยงตอนแรกก็เข้ารับราชการทหารเช่นกัน เพียงแต่เขาปลดประจำการหลังรับราชการได้เพียงหนึ่งปี
ตอนนั้นพวกเราทุกคนเข้าใจว่าเพราะแม่เลี้ยงของเขากดดันรุมเร้าอย่างหนัก ไม่อยากให้เพิ่งเหลี่ยงได้ใช้ทรัพยากรของคุณปู่เพิ่ง แล้วในอนาคตมาเป็นอุปสรรคขวางทางของลูกชายเธอเอง
แต่ตอนนี้มามองอีกที สาเหตุที่เขาปลดประจำการอาจจะไม่ใช่สิ่งที่พวกเราคิดไว้ในสมัยนั้นก็ได้”
เขาก้มตามองเซี่ยหลี “ฉันไม่รู้ว่าเพิ่งเหลี่ยงเป็นฝ่ายกระทำเองหรือถูกกระทำ แต่ได้ยินว่าหลังลุงของเขาถูกจับกุม เขาก็ไม่ได้ส่งมอบตัวเขาออกไป
ถ้าฉันไม่ได้โตมาด้วยกันกับเพิ่งเหลี่ยง ไม่คุ้นเคยกับเรื่องราวภายในบ้านเขาดี อาจจะไม่มีใครสังเกตเห็นความน่าสงสัยที่ซ่อนอยู่ในเรื่องนี้เลยก็เป็นได้
นับแต่ลุงของเขาถูกสอบสวน ฉันก็รอสายจากเขามาตลอด รอให้เขาให้คำอธิบายกับฉันสักคำ
แต่ฉันก็รอไม่เคยได้เลย
ฉันอยากกลับไปที่เมืองหลวงเพื่อถามเขาด้วยตัวเองว่าทำไม แล้วเขาก็มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้มากน้อยแค่ไหน เขาเคยคิดบ้างไหมว่าการกระทำเช่นนั้นจะทำให้ชีวิตมนุษย์ต้องตายไปกี่ชีวิต?
และเขาเคยคิดบ้างไหมว่าเพื่อนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กจะต้องถูกทารุณกรรมจนถึงแก่ชีวิตเพราะเรื่องนี้