ชิงซวงทำหน้าเย็นชาทันที มือควักแกะผ้าพันแขนของตัวเองอย่างรวดเร็ว ท่าทีดูเป็นคนมีวิชาฝึกมา เหมือนเตรียมท่าสำหรับลงมือทำร้าย
นางมองเซี่ยหลีด้วยดวงตาเย็นเยียบ ต่อคนที่ "เอาเปรียบแล้วทิ้ง" นางคนนี้ ใบหน้ากลับเรียบนิ่ง: "วันนี้ฉันสัญญากับหัวโจกไปแล้วว่าต้องพาคุณกลับไป ฉันก็จะไม่ปล่อยมือเด็ดขาด
ถ้าไม่อยากตาย คุณก็ควรทำตามการจัดการของฉันซะ"
เสี่ยลี่เห็นผู้หญิงคนนี้เดินมาทางตัวเธออย่างอาฆาต ข้างหลังยังติดตามมากับคนอีกสิบกว่าคน ที่พร้อมกันกระโดดลงจากรถ เธอก็ยิ้มออกมาทันที
รถตู้เล็ก ๆ คันเดียว กำหนดที่นั่งแค่ 7 ที่นั่ง ยังซ่อนคนได้ตั้งมากมาย
พวกนี้อยากจับตัวเธอจริง ๆ บ้าพลังซะจริงเลย
คิดแบบนี้ในใจ ทั้งที่ประโยคนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับปัญหาจริง ๆ ตรงหน้าเลย เธอลุกขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเยือกเย็นแฝงคม
"ไม่มีอะไรจะคุยกัน
ฉันสงสัยอยู่ข้อหนึ่งมาตลอด ว่าพวกคุณอาจเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันผิดไปเอง — ฉันไม่ได้มาคุยกับพวกคุณ แต่มาบอกเงื่อนไขโดยตรง
ถ้าคุณยืนกรานบังคับให้ฉันไปกับพวกคุณ ฉันก็มีวิธีของฉันเอง กลัวว่าพวกคุณจะยิ่งไม่ชอบซะกว่า"
เสี่ยลี่พูดอย่างนั้น ทหารองครักษ์รอบตัวเธอก็เล็งปืนพร้อมยิงแล้ว ดวงตาจ้องเขม็งที่ชิงซวง ราวกับอยากกลืนนางลงท้องในพริบตา
ชิงซวงเห็นตาเปล่าว่าเสี่ยลี่จะลงมือปะทะกับพวกนางจริง ๆ ถึงกับหยิบปืนออกจากกระเป๋า เตรียมตีกลับแบบแข็งขัน นางจึงต้องรีบหยุดยิ้มที่กำลังเดินเข้าไปหาเสี่ยลี่ทันที