เขตทหารภาคตะวันตกเฉียงใต้ อาคารสอบสวน ห้องเดี่ยวเล็ก ๆ
ต่างจากบ้านธรรมดาในยุคนี้ที่มักมีหน้าต่างแบบเปิดสองบานพับกลาง ซึ่งมีรูปร่างเหมือนอักษร "เถียน" พอดี หน้าต่างของห้องนี้เล็กมาก คล้ายช่องระบายอากาศหลังครัวของร้านอาหารในโลกอนาคตมากกว่า
สูงและเล็ก แสงในห้องจึงไม่ค่อยสว่างนัก แถมนอกหน้าต่างยังมีลูกกรงเหมือนในคุก เพื่อกันไม่ให้ใครปีนหนี
ข้างในห้องทั้งห้องมีเพียงเตียงเดี่ยวหนึ่งตัว กับเก้าอี้ไม้เล็กหนึ่งตัวเท่านั้น นอกนั้นก็ไม่มีสิ่งของอะไรเพิ่มอีก
ลู่ติ้งหยวนวางมือทั้งสองข้างบนหัวเข่านั่งอยู่บนเตียง แม้ในห้องจะไม่มีใครอยู่เลย แต่ด้วยนิสัยที่ฝึกฝนมาหลายปีในกองทัพ ท่าทางการนั่งของเขาก็ยังตรงเผ็ดเหมือนทหารยืนรับสวนสนาม
เพียงแต่ถ้ามองให้ดีก็จะเห็นว่า แม้เขาจะนั่งตรงเพียงใด รอยย่นที่ขมวดแน่นระหว่างคิ้วก็ยังชัดเจน และในใจนั้นกระวนกระวายอยู่ไม่เลิก
เขาถูกนำตัวมาที่ตึกสอบสวนมาเป็นเวลาครึ่งเดือนแล้ว ตัดขาดจากภายนอกโดยสิ้นเชิง
ตั้งแต่วันแรกที่ถูกเรียกสอบสวน คนของคณะสืบสวนก็ให้เขารอข่าว จากนั้นก็หายไปเลยไม่มีวี่แวว
ในกรณีปกติ เมื่อมีทหารที่มีปัญหาถูกตรวจสอบ นำตัวมาขังที่ตึกสอบสวนเป็นเวลาหนึ่งสองเดือนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ต่อมาเมื่อสอบสวนได้ความชัดเจนก็จะปล่อยคนออกไป ช่วงนั้นทหารจะให้ความร่วมมือเต็มที่ ครอบครัวของทหารก็จะให้ความร่วมมือเช่นกัน
ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดกับคนอื่น ลู่ติ้งหยวนก็จะไม่รู้สึกอะไรแปลก แถมยังคิดว่านี่แหละคือเรื่องธรรมดาที่สุด
แต่เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวเขาเอง มันก็เต็มไปด้วยความไม่ชอบมาพากล
เขาไม่เชื่อหรอกว่าด้วยนิสัยของเซี่ยหลี จะเงียบสนิทไม่ส่งเสียงใด ๆ มาเป็นเวลาเกือบครึ่งเดือน ตลอดช่วงที่เขาถูกคุมขังอยู่ที่ตึกสอบสวน
แม้จะไม่ออกมาสร้างเรื่องใหญ่โต เธอก็ต้องหาทางมาเยี่ยมเขาสักครั้ง มาถามเขาเองว่าเรื่องนี้มันเป็นไปได้อย่างไร