ลูกน้องช่วยกันดึงจวี่เทียวที่ตัวปกคลุมไปด้วยโคลนตมออกจากหลุมน้ำที่ไม่รู้ตอนไหนถูกขุดขึ้นหน้าประตู ทุกคนอยากขำแต่ไม่กล้าขำ รู้สึกอึดอัดจนศีรษะเกือบชา
แม้จะรู้ว่าเซี่ยหลีไม่มีทางรู้พิกัดที่แม่นยำของหัวหน้าพวกเขาแน่นอน ไม่เช่นนั้นด้วยนิสัยของเธอ คงจะลงมือโจมตีไปนานแล้ว และตอนนี้หัวหน้าพวกเขาจะรอดชีวิตหรือไม่ก็ยังเป็นเครื่องหมายคำถาม
แต่การที่เธอขุดหลุมน้ำกับดักได้แม่นยำขนาดที่หัวหน้าของพวกเขาร่วงลงไปในกับดักนั้นเอง ก็บังเอิญเกินจนคนดูแล้วอดขำไม่ได้จริง ๆ
"รับทราบ! เดี๋ยวผมส่งคนไปแจ้งเซี่ยหลีทันที!"
จวี่เทียวโบกมือใส่เขา แววตาดุดัน สีหน้ามืดมนด้วยพิษภัย "ไม่ต้องให้ใครไป คราวนี้เจ้าไปเอง ต้องเรียกผู้หญิงคนนั้นที่ควรตายคนนั้นมาให้ได้
ขาดทุนเดือนนี้ของพวกเราแซงกำไรรวมครึ่งปีกว่าที่ผ่านมาแล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราก็ไม่ต้องทำอะไรกันอีกต่อไป"
การแย่งชิงอำนาจกำไรนั้น ก่อนอื่นต้องมีกำไรให้แย่งเสียก่อน ตอนนี้จวี่เทียวแม้แต่จะกลัวลูกน้องในมือจะหักหลังแทงเขาจากด้านหลังก็ไม่กลัวแล้ว
ก็ด้วยผลประกอบการที่กลุ่มบริษัทในมือเขาขาดทุนหนักมาทั้งเดือนนี้ ไม่ว่าใครจะเข้ามารับช่วง ตราบใดที่ผู้หญิงที่ควรตายอย่างเซี่ยหลียังไม่เลิกจ้องเล่นงานพวกเขา สินค้าของพวกเขาก็ไม่มีทางทำกำไรต่อได้
แต่ถ้ายืดเยื่อแบบนี้ต่อไป สุดท้ายก็ไม่ใช่เรื่อง
ชิงซวง ลูกน้องที่จวี่เทียวไว้ใจที่สุด รับคำเป็นคนแรก "ได้ เดี๋ยวผมไปตอนนี้เลย จะหาทางทำให้เซี่ยหลีเลิกทำเรื่องพวกนี้ให้ได้"
แววตาของเขาฉายความดุร้าย ในสายตามีความมุ่งมั่นที่จะต้องสำเร็จ พร้อมความเด็ดขาดแบบสำเร็จหรือตาย