เหล่าทหารผู้ได้รับชัยชนะจากสมรภูมิเวียดนาม เดินทางกลับมาพร้อมเถ้ากระดูกของเหล่าผู้พลีชีพที่เคยเสียชีวิตบนผืนแผ่นดินเวียดนาม
ไม่ใช่แค่ฝั่งเขตทหารที่ทราบข่าว แม้แต่ชาวบ้านในท้องถิ่นก็ได้ยินเรื่องนี้มาแต่เช้าแล้ว
เชิงเขาเต็มไปด้วยฝูงชนมหาศาล
ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ประชาชนก็รอคอยกันอยู่เชิงเขาแล้ว
ประชาชนทุกเชื้อชาติแต่งชุดงานรื่นเริง กางประตูชัย สองข้างถนนแน่นขนัดไปด้วยฝูงผู้คนที่ยื่นคอมองไปยังอีกฟากของเส้นพรมแดน รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
ขณะนี้เชิงเขาดังกึกก้องไปด้วยเสียงฆ้องกลอง เสียงฆ้องกับฉาบดังกังวานราวกับจะทะลุฟ้า ผสมปนเปกับเสียงปี่ซวน่าที่ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ดังจนแผ่นหูแทบหนวก ราวกับกลัวว่าดวงวิญญาณที่เดินทางกลับจะหาทางกลับบ้านไม่เจอ เลยตั้งใจสร้างเสียงดังที่สุดที่ "บ้าน" จะสร้างได้ เพื่อให้ดวงวิญญาณได้หาทางกลับบ้านเจอ
ชาวบ้านบรรเลงเพลงที่รื่นเริงที่สุด แต่สองฝั่งชายแดนกลับประดับประดาไปด้วยผ้าขาวและผ้าขาวธง
ความยินดี เพราะต้อนรับเหล่าทหาร "กลับบ้าน"
ชุดขาวเรียงแถวเต็มสนาม เพื่อไว้อาลัยแก่วิญญาณวีรบุรุษของเหล่าทหาร อันเป็นการปลอบประโลมดวงวิญญาณของพวกเขาในสวรรค์
"เอี๊ยด!"
ขบวนรถทหารจอดลงที่เส้นพรมแดน
ที่ด่านมีทหารเดินออกมาตรวจตราทันที
แต่เหล่าทหารบนรถกลับไม่ได้นั่งรอบนรถอย่างเช่นทุกวันให้ทหารที่ป้อมยามเดินมาตรวจสอบตัวตน หากแต่ต่างกระโดดลงจากรถอย่างเป็นระเบียบทีละคนสองคน เดินไปยังหลังกระบะรถบรรทุกทีละคน